Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czas. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą czas. Pokaż wszystkie posty

[Jesień sypiąca gorzki cynamony...]

 

Jesień sypiąca gorzkie cynamony,

rozcierająca popiół w smagłych palcach,

rozcierająca popiół w smagłej dłoni,

zacierająca blaski dawnych dni;


jesień krocząca jak chytry wielmoża,

krająca plastry czasu niby dynię,

dymem wstająca nad kartofliskami,

ogarniająca domy mglistym płaszczem;


ogarniająca dom mój mglistym płaszczem

i śpiewająca liściom kołysankę

— zapach wanilii na wysmukłych palcach

i zapach trupi w dłoni tej Cyganki,


która przeciera liście i obłoki

i kastanietem uderza o ściany

— lecz to świerszcz może, a może klepsydra? —

nie, nie klepsydra, czas kroplami stuka.


Jarosław Iwaszkiewicz, Warkocz jesieni

1930; Wciąż te same widzenia





        Nie szukałem niczego i nikogo szukałem wszystkiego i wszystkich. Kto mnie prowadził co mnie wiodło tędy:
        gęstwina białych dzwonnic i błękitnych kopuł mury w kolorze zaschniętej krwi rozmaitość architektury;
        festyn form skamieniały taniec pod chmurami co stają się i ze sobą rozstają nieznużone w stawaniu się zawsze w drodze ku swym przyszłym kształtom;
        kamienie o barwie ochry poryte tatuażem jakiejś gniewnej gwiazdy kamienie obmyte w księżycowej wodzie;
        parki i placyki dostojne gromady rozśpiewanych topól i lakonicznych wiązów dzieci-wróble i dzieci-cenzontle;
        korowody starców niczym rozszeptane ahuehuetes a także inni — worki kości rozsypane po ławkach i wszyscy trzęsący się z zimna pod wielkim słońcem płaskowyżu pod paterą żaru;
        ulice co się nie kończą ulice przemierzane tak jak się czyta książkę lub błądzi palcami po ciele;
        mikroskopijne patia wiciokrzewy i kipiące z werandy rozrosłe geranium rozwieszona na sznurach bielizna — niegroźna zjawa wydęta na wietrze wśród zielonych wykrzykników papug o siarczanych oczach i nagle — wąski strumyczek światła: śpiew kanarka;
        niebiańskie gruchanie i kantyny rodem z włoskich miasteczek zapach trocin na podłodze z cegły lustrzana lada — dwuznaczny ołtarz gdzie w głębi kolorowych butelek śpią zakorkowane fluidy zdradzieckich mocy;
        jarmarczna buda brzuchomówca i jego jaskrawe kukiełki anemiczna tancerka tłusta piskliwa kokietka o przekwitłych kształtach zalotnik z niewyparzonym językiem;
        ludowe święto i stoiska ze smażonym mięsem gdzie kapłanki o cynamonowych oczach wśród rozżarzonych węgli i drażniącej woni dymu odprawiają zaślubiny substancji i przemienienie smaków zapachów podczas gdy ich ręce siekają mięso posypują solą i białym serem zielonkawe liście nopalu zraszają sałatę darzącą spokojnym snem mielą słoneczne ziarno kukurydzy błogosławią naręcza połyskliwych chile;
        owoce i słodycze złocące się stosy mandarynek i tejocotes bananów ciemnożółte kopce orzechów i orzeszków ziemnych wulkany cukru wieżyczki sezamu przezroczyste piramidy kokosowych ciastek z domieszką kaktusowej miazgi cała ta miniaturowa topografia masywów ziemskich smakowitości wojskowy obóz łodyg trzciny cukrowej ułożonych w rzędy białe owoce jicamy obleczone w czarne ziemiste tuniki dojrzałe cytryny i cierpkie limonki: nagły prześwit świeżości w śmiechu kobiet kąpiących się w zielonej rzece;
        papierowe girlandy i trójkolorowe chorągiewki tęczowe witryny z zabawkami wizerunki Najświętszej Panienki z Guadelupe i innych świętych obrazki przedstawiające męczenników bohaterów mistrzów sportu i gwiazdy ekranu;
        olbrzymi plakat z zapowiedzią najbliższej premiery a obok zatoka ekstazy — szeroki uśmiech aktorki gołej i okrągłej jak księżyc turlający się po tarasach na dachach domów skąd wślizguje się pod prześcieradła i rozpala pożądliwe wizje;
        grupki i stada młodych a także samotni rozbitkowie staruchy i starcy — gałęzie odrąbane od drzewa stulecia;
        koniki i ta rżąca muzyczka muzyczka wiruje w mej głowie jak wers niekompletny który szuka rymu;
        na zakręcie ulicy bez powodu tak sobie niczym wtargnięcie morza albo rozkołysanie łanów kukurydzy jak przebicie się słońca przez chmury — radość fontanna ulotnego szczęścia: ach! być po prostu żywym rozłupać granat tej właśnie godziny i wysysać zeń pestka po pestce;
        zmierzch jak łódka co wciąż się oddala lecz nie wsiąka w horyzont niezdecydowany;
        światło zakotwiczone w przedsionku świątyni powolne nawroty zwyciężonej chwili szlifują każdy kamień każdą krawędź i każdą myśl aż wszystko się rozproszy i stanie niewzruszenie przejrzyste;
        dawna blizna znienacka się otwiera: drążenie kropli wypalona bruzda co pamięć wytrawia czasem czasem bez twarzy przeczuciem wymiotów i upadku czasem co odszedł i teraz powraca czasem co nigdy nie odszedł i trwa tutaj od samego początku parą oczu schowanych w głuchym kącie bytu — świadectwem narodzin;
        nagły wybuch nocy wymazuje domy i twarze z czarnego atramentu wylewają się trąby i kły macki i żądła przyssawki i lancety — noc odmawia różaniec kakofonii;
        noc — wylęgarnia szeptów dobiegają skądś głosy kobiet niewyraźny gąszcz liści poruszanych wiatrem;
        ostre światła samochodu tną przeciwległą ścianę światło — cięcie sztyletem światło — bluzg wypluta relikwia;
        widmowa twarz starej kobiety która zamykając okno przeżegnała się szczekanie pokutującej duszy psa w jakimś zaułku niczym rana co się zaognia;
        zakochane pary na ustronnych ławkach lub na stojąco w wykrotach bram czworo ramion tworzących pętlę rozpłomienione drzewa w których odpoczywa noc;
        pary — lasy żarliwych kolumn osłoniętych oddechem spragnionego zwierzęcia o tysiącu oczu i tysiącu dłoni z jednym tylko obrazem utrwalonym w mózgu;
        zastygłe pary sunące w bezruchu z zamkniętymi oczami bez końca tak lecą w głębię samych siebie;
        nieruchomo wiruje wydobyty z warstw czasu młodzieniec i wyskakuje mi z głowy teraz kiedy piszę;
        i znowu rusza w drogę wielojeden w swoim samoświecie przez ulice i place rozsypujące się pod dotknięciem słowa;
        i znowu znika w poszukiwaniu wszystkiego i wszystkich niczego i nikogo




Octavio Paz

przekład Krystyna Rodowska

Sen




W półświetle szyb jesień mi się przyśniła,

Ty i koledzy w gromadzie błazeńskiej.

Jak sokół, który z nieba krwi dobywa,

Siadało serce moje na twej ręce.



Ale czas szedł, starzał się i upływał,

I szronem posrebrzając okien ramy,

Zorza z ogrodu płakała na szybach

Późnego września krwawiącymi łzami.



Czas szedł i starzał się. I jak lód nikły

Trzeszczał i tajał kruchy jedwab krzeseł. 

Wtem się zacięłaś, usta twe zamilkły

I sen jak odgłos dzwonu zmilkł i przeszedł.



Zbudziłem się. Po jesiennemu przyćmione

Było świtanie, wiatr, uchodząc pędem,

Niósł jak biegnący za wozem deszcz słomek

Po niebie brzóz umykających grzędę.



1913-1928



Borys Pasternak

przekład Seweryn Pollak

O przeogromne morze




O przeogromne morze milczenia.

O niebiosa zmarłych.

Oto czuwa czas

jak gwiazda w każdym kamieniu.



Ciszą zamglona jodła

w której

soki lat

wschodziły i przekwitały.

Niewidzialna

pełnia serca.




przekład Stefan H. Kaszyński

Z listem i zegarem




Wosk,

pieczęć na nienapisanym,

która twoje imiona

odgadła,

która twoje imiona

zamyka.


Płynne światło, czy teraz nadchodzisz?


Palce, też całe z wosku,

przeciągnięte

przez obce, bolesne pierścienie.

Końce stopione do cna.


Płynne światło, czy nadchodzisz?


Plastry zegara osączone z czasu,

dziewiczy tysiąc pszczół

gotowy do odlotu.


Płynne światło, zbliż się.




przekład Stanisław Barańczak

Corona




Jesień zjada mi z ręki swój liść, jesteśmy przyjaciółmi.

Wyłuskujemy czas z orzechów i uczymy go chodzić:

czas wraca do skorupki.


W lustrze jest niedziela,

we śnie się śpi,

ustami mówi się prawdę.


Moje oko zstępuje do płci ukochanej:

spoglądamy na siebie,

szeptamy sobie o ciemnych rzeczach,

kochamy się jak mak i pamięć,

jak wino w muszlach,

jak morze w krwawym promieniu księżyca.


Stoimy obejmując się w oknie, patrzą na nas z ulicy:

czas już, by o tym wiedzieli!

Czas, by kamień zdecydował się zakwitnąć,

by niepokój wbił się w serce.

Jest czas, by nastał czas.


Najwyższy czas.



Paul Celan

przekład Leon Szwed

Czas wszystko zmienia




Czy rzekę w swym biegu zatrzymać się da?

Czy wiatrom zabroni ktoś chmury rozgonić?


Czy może znów odżyć liść, który raz spadł?


I czy może zatrzymać się Ziemia?


Jeśli nie, czemu czasem dziwimy się tak


Że i w nas czas wszystko zmienia?




Więc patrzymy przed siebie, mniej ważne jest dziś


I nieważna jest przeszłość, to, co było — odeszło


Dzień po nocy, po burzy słońce musi znów przyjść


Łez dzisiejszych nie wolno przeceniać


To, co wczoraj straciłeś, jutro los odda ci


Bowiem czas, czas wszystko zmienia




Gdy nie chce cię widzieć, zamyka ci drzwi


Jakaś ważna osoba, której tak się podoba


Nie proś w progu, nie czekaj, nie przejmuj się tym


Wróć do domu, nie okaż zdziwienia


Kiedy ważna osoba zjawi się u twych drzwi


Bowiem czas, czas wszystko zmienia




Ojcowie i matki, jeśli trudno jest wam


Sprawiedliwie osądzić waszych dzieci poglądy


To wspomnijcie, że z wami był też problem ten sam


Wszystkie znały go już pokolenia


Nie próbujcie z tym walczyć, bo daremny to plan


Bowiem czas, czas wszystko zmienia




Z roku na rok, niestety, nie ubywa nam lat


Lecz przynajmniej po części się stajemy mądrzejsi


Mało mądrych jest jednak, mało mądrych aż tak


Żeby miało to dla nich znaczenie


Że swą wagę utraci każdy ważny dziś fakt


Bowiem czas, czas wszystko zmienia



Bob Dylan

przekład Jacek Korczakowski

Ogród w słonecznym blasku




Ogród w słonecznym blasku

Stygnie już, krzepnie w zmierzch;

Nie zamkniesz chwil w więzieniu

Ich własnych złotych wież;

Ja wiem, ty wiesz:

Nie ma co błagać o łaskę.


Nasza wolność jak lanca

Dąży tam, gdzie jej kres;

Czasem tylko zew ziemi

Zagłuszy ptak czy wiersz;

O, wierz mi, wierz:

Minie nam czas tego tańca.


Niebo nas nad głowami

Lotem kusiło, wbrew

Temu, co złym żelazem

Grzmiał dzwon kościelny, śpiew

Syren i zew

Ziemi: Konamy, konamy.


Nie oczekujcie łaski,

Wiem: w sercu skrzepnie zmierzch,

Lecz dobrze, że choć razem

Mieliśmy grzmot i deszcz,

I ogród też,

I ogród w słonecznym blasku.



Louis MacNeice

przekład Stanisław Barańczak

Ale nie mogę




"A nie mówiłem?" — tyle usłyszysz od Czasu;

Kiedy musimy płacić, Czas tylko zna cenę;

Gdybym mógł Ci to zdradzić, zdradziłbym od razu.


Nam szuranie zelówek — nie przytup obcasów;

Nam płacz, gdy clown z rechotem wpada na arenę:

"A nie mówiłem?" — tyle usłyszysz od Czasu.


Pusto brzmi wróżba szczęścia, pęka szkło kompasu,

Choć tobie — że mi serce sycisz żywym tlenem —

Gdybym umiał coś zdradzić, zdradziłbym od razu.


Gdzieś jest kolebka wiatru, gdzieś są drzwi do głazu,

Gdzieś powód, że się liście ścielą żółtym trenem;

"A nie mówiłem?" — tyle usłyszysz od Czasu.


Może naprawdę róże rosną bez rozkazu,

Może na serio pragnie trwać to przywidzenie;

Gdybym mógł ci to zdradzić, zdradziłbym od razu.


Niech nawet lwy się dźwigną i znikną z obrazu,

Niech armie się rozpierzchną, wsiąkną w grunt strumienie:

Czy choć raz coś innego usłyszysz od Czasu?

Gdybym mógł ci to zdradzić, zdradziłbym od razu.




Sen







Wahadło zegara w zimie

odlicza kroki mego snu

Jest noc w domu

i czerwcowe południe w moim śnie



Dziecko wspina się na czereśnię

i słyszy wśród liści

oddech starego człowieka którym kiedyś będzie

i dzierganie wahadła



W ciemnościach poduszki

śpiący w sześćdziesiąt lat później

słyszy dziecko co rozgarnia gałęzie

i stukot czereśni spadających na trawę



Claude Roy

przekład Krystyna Rodowska

Mam czas




Niewiele mi zostało tchu i sił i zapału

Ale już się nie śpieszę Mam czas na czekanie

Odkąd stało się za późno mam przed sobą czas



Jestem, jak człowiek który po dniu pracy

siada złożywszy na kolanach ręce

i myśli o tym co chce jeszcze zrobić



jeśli ze źródła czasu kapać będą dni



Paryż

25 grudnia 1982




Claude Roy

przekład Ewa Fiszer

Krętaczka







Noc mija lato północ

gdy rześki podmuch od dołu podchodzi

słychać jak ziemia łagodnie oddycha

kocim krokiem przemierza niebo

Jeśli umiesz pogłaskać łąkę

nie pod włos trawy czasu

ziemia rozmruczy się — dziecinny bąk



Czy to ta sama ziemia

co usuwa mi się czasem spod nóg

tak cierpliwie przecież oddycha

czyżby nagle zmieniła front

odmówiła mi zaufania

i chciała mnie wygnać z czasu?



Claude Roy

przekład Krystyna Rodowska

Na pohybel Grekom




Nic nie płynie.

Nic nie jest nieruchome.

Wszystko trwa

między nieruchomością a biegiem rzeczy.



Podstępnym żółwiem jest Achilles.



Eduardo Lizalde

przekład Krystyna Rodowska

Wyspa Świętego Ludwika




Z balkonu

widać most de Tournelle



Jakaś dziewczyna przystaje i patrzy



Płynie Sekwana

Wyspa rozrywa chwilę

biegnącą na spotkanie

swoich własnych wód



Wody z zieloną rzęsą

rozzielenione

zielenią tysięcy pór lata



Dziewczyna odchodzi

Skręca

Tracę ją z oczu

na zawsze



Płonie ta sama róża

w każdej róży

Wody są zbieżne i biegną po sobie

Przyszłość minęła

Czas się rodzi

z jakiejś wieczności która się rozmraża



José Emilio Pacheco

przekład Krystyna Rodowska

Nowy lokator




Został tu po nich tylko zegar.

Wstawiłem jego chromające wahadło

i idzie. Połyka ciszę.

W piecu zapaliłem drzewem

z trumny ich egzystencji,

teraz nieomal wszechobecnej.



Niecodzienną przygodą jest odnajdywanie

tego, co opuścili.

Kilka zeschłych fuksji

i jeszcze garnki z nie dopitą kawą.

Kilka ramek po wyblakłych zdjęciach

z dawnych czasów, gdy się mieli ku sobie,

bowiem znalazłem tutaj również miłosne listy

w ozdobnej skrzynce.

Dalekie teraz ich sercom jak zapomniana miłość.



Wierzcie, że spędzić taką noc

sam na sam z ich nieobecnością,

a zarazem z obecną jak najbardziej ich krzywdą —

jest nieco przerażające.

Nieomal chciałbym poznać ich twarze.

Tylko księżyc za oknami je zna.



Chodzę za spuszczonymi zasłonami

i nie wiem, co począć z minionym złem,

które mi jeszcze wzbrania radować się światem.

Czy potrafię się zmierzyć z tyloma wrogami?

Oczekuję, że nagle otworzą się drzwi

i ktoś wejdzie, aby mi oznajmić,

że nie ma już zła na ziemi

pełnej tylu kwiatów i owoców,

tylu drzew i ptaków,

tylu skrzydlatych myśli.



Jan Pilař

przekład Adam Włodek

Kolonia, Am Hof




Pora serca, śnieni

ręczą za

cyfrę północy.


Coś mówiło w ciszy, coś milczało,

coś szło swoją drogą.

Wygnane i utracone

było u siebie.


Wy, katedry.


Wy, katedry nie widziane,

wy, rzeki nie wysłuchane,

wy, zegary głęboko w nas.



Paul Celan

przekład Ryszard Krynicki

[gdy kwitnie żonkil...]




gdy kwitnie żonkil (ten, co wie,

że żyjesz, aby stawać się)

zapomnij lecz, pamiętaj że



gdy kwitną bzy, co głoszą, iż

budzisz się po to, aby śnić,

pamiętaj co (zapomnij nic)



gdy kwitnie róża (rajski ptak

płonący w naszych szarych snach)

zapomnij czy, pamiętaj tak


gdy tak rozkwita każdy cud,

że myśl nie może złapać tchu,

pamiętaj gdzie (zapomnij tu)


i (gdy nam czas objawi, że

od czasu nas uwolnić chce)

zapomnij mnie, pamiętaj mnie



e.e. cummings

przekład Stanisław Barańczak

Trzy sny




1



Jak cicho — nasze konie

W cień odeszły, a nasze matki —

Za swoimi wędrownymi ogrodami.



Kuliki na morenach kotlin

Przepowiadają koniec czasu,

Zgubny kres paradoksu.



Ale westchnienia wzgardzonych kochanków

Płyną z nieszczęsnej strefy zachłanności

Gdzie nie ma dla nich miejsca,



A piegowaty sierota, co na stawie

Puszcza kaczki,

Przystaje szukając kamieni



I marzy, że jest statkiem parowym,

Albo Lugalzaggisim-butnym

Tyranem Ummy i Ereku.



2



Światła suną

Po kopułach wzgórz,

Gdzie mnisi

Wstają po ciemku.



Chociaż wulkany

Pomrukują wściekle

Na świat zielony

Oni w klasztorach swoich




Tkwią tłumacząc

Wizje na

Wulgarny lingo

Zbrojnych miast



Gdzie oblubienice

Wchodzą przez wielkie bramy,

A szubienice

Kołyszą kości zbrodniarzy.



3



Pochyleni pielgrzymi

O surowych twarzach

Sapiąc na strome pną się stoki

W ogromnych kapeluszach.



Biegnę krzycząc

W przeciwnym kierunku —

W rozpiętej koszuli

I z brzęczącą gitarą.




przekład Anda Knight

Inny czas




Dla nas, tak jak dla innych Zbiegów, o czym nie wiemy,

Dla niezliczonych kwiatów, które liczby nie znają,

Dla zwierząt, które nie muszą pamiętać, a więc nie pamiętają,

Jest tylko jedno Dzisiaj, dzień, w którym żyjemy.



Tak wielu usiłuje powiedzieć Jeszcze Nie Teraz,

I nim przypomni sobie słowo Jestem — umiera,

Jeśliby tylko mogli, chcieliby choć bodaj w marzeniach

Zagubić się w Historii i szukać w niej zapomnienia.



Kłaniając się na przykład z wdziękiem staromodnym

Flagom w barwach właściwych i w miejscu dogodnym,

Mamrocząc, jak starożytni, kiedy po schodach biegną,

O Moim i o Naszym, o Ich i o Jego.



Tak jakby Czas wciąż jeszcze był tym, czego pragnęli,

Jak kiedy wiele posiadał i mógł wszystkich obdzielić,

Tak jakby byli w błędzie i żałowali szczerze

Tego, że już naprawdę sami nie chcą należeć.



Nie dziw się więc, że tak wielu z żalu w mrok śmierci się kryje,

I nie dziw, że są tak samotni w chwili konania;

Nikt nie lubi, nie wierzy kłamstwu, przed którym się wzbrania:

Że inny Czas ma inne życie, które żyje.




przekład Jerzy S. Sito

Księżycowe piękno




Księżycowe to piękno

Żadnych nie ma dziejów

Pełne jest i wczesne.

Jeśli piękność późniejszą

Rysy jakieś określą,

To od kochania

Jest w niej odmiana.



W nim jakby w snach

Odrębny trwa czas,

A w dnia godzinie

Ono zawsze ginie,

Bo czas cale odmierza

A odmiany serca

Duchem nawiedzone

Stracone i upragnione.



Lecz nie zabiegał

Duch wokół tego

Ni po całym znoju

Nie zaznał spokoju.

A zanim przeminie,

Miłość nie przyniesie

Łagodności w świecie

Ani smutek odejmie

Oczy swe bezmierne.