Pokazywanie postów oznaczonych etykietą strach. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą strach. Pokaż wszystkie posty

[Sam, jak drzewo ponad wodą...]


Sam, jak drzewo ponad wodą,

Stoję; ręce lecą w dół,

W górze niebo, w dole niebo

Przedzielają mnie na pół.


Stawy, trawy, wicher, woda,

Cienie skrzydeł, chmury nieb,

Przedwieczorne przerażenie —

To codzienny dziś mój chleb.


Nie wiem, czy się to skończyło,

Czy nie będzie nigdy nic —

W białej wodzie, pochylony,

Widzę bladość moich lic.


Widzę czerwień przed zachodem,

Jak się leje w wodę róż —

Karpie ciemne zasypiają,

Złote oczy zgasły już.


Jarosław Iwaszkiewicz, Lato 1932

Lampart i gazela




Od czasu gdy rzucił się na nią

a ona jakoś uciekła

ach jak długo

kryła się w mrocznej grocie drżąca

zanim odnalazła drogę do swoich


Od tej pory miała obcy błysk w oczach

inaczej oddychały jej nozdrza


Nie biegała już jak niegdyś do wodopoju

obraz jego w lustrach wody

straszył

we wszystkich zaroślach cień jego

ciemniał

spostrzegała jego ślady w kwiatach


Nieomal szukała go


Ach wciąż spadał jej na kark jak dreszcz

w smukłych bokach jej trwał dygot nieustanny

kołatanie dzikie w drobnej piersi


Przez niego jej szyja wdzięczna

poruszała się jeszcze zręczniej niż dotąd

on prężył jej giętki grzbiet

coraz prężniej

i przewidywaniem jego był każdy jej skok


Aż gdy zjawił się naprawdę

i ślepia jego łysnęły na nią skroś lian


Na prędkie kolana padła bez głosu

martwa

zanim runął cios jego łapy




Paula Ludwig

przekład Robert Stiller

Zbieg




Na górze wysokiej leżałem. Orły krążyły wokoło,

ze śmiechem ogień miotały na miasto.

Widziałem porażoną strachem masę ludzką,

widziałem koszące przehaniebne koło

w rozpędzie. Syreny śpiewały,

Rumowisko ziemi było tłuste od krwi.

Wstała noc. Żarzyły się głębiny,

a na wysokościach cicho unosił się księżyc.




przekład Jan Koprowski

W getcie




Jak kroki zaplątane w piach,

Zmęczonych niewolników tłumy

W wszystkich naszego getta dniach

Wloką się przez bezsenne noce...



Cięższy niż ołów mija czas,

Minuty strachu, przerażenia.

Prośmy, by dzień opuścił nas,

By noc szczęśliwie przeminęła.



Nie śpiąc, w napięciu każdy czuwa,

Tylko się nagły czai strach,

Los kogoś z nocy wydobywa,

Żeby się katem jego stać...



Leżymy, wokół grozy napór,

Gdy nagle słychać: skrzypią drzwi,

Serce zamiera — głodna mysz

Przegryza twardy papier.



Truchleją ludzie, gdy się wznoszą

Na dworze w wietrze śmierci,

Bez słowa, niemo się żegnają —

Z matką, z żonami, z dziećmi.



I znowu leżą, wokół strach,

W ciemnościach niewolnicy —

W wszystkich naszego getta dniach,

Poprzez bezsenne nocy.



Kraków-getto, maj 1942

(Łagiewniki)




przekład Zbigniew Jerzyna

Sen o śmierci




Sen

sen z głębi nocy

sen z głębi nocy przedśmiertnej

sen z nocy przedśmiertnej świata

świata zrodzonego ze strachu przed snem


Strach

strach przed snem

strach świata przed snem

strach świata przed snem o śmierci

przed snem o śmierci zrodzonej z nocy




przekład Alfred Kowalkowski

Uciekać?...




Uciekać? Nie mogę i nie chcę uciekać.

A żyć tu, pozostać? Nie starczy mi sił.

Tu każde podwórze czerń śmierci powleka,

A jeszcze na szybach blask światła się tli.


Zniszczeniem tu, pustką i wiatrem zawyło,

Czas zastygł i ciszy rozpostarł się cień.

Przechodzę i czuję: ktoś śledzi mnie z tyłu —

Obejrzę się — pusto, to tylko był sen.



Idę powoli, a biec chciałbym przecież.

Krok każdy wśród mroku odmierza mój lęk.

Tak dalej nie mogę! Niech świta na świecie.

Niech świta, niech świta już! — Słyszę swój jęk.




Izi Charik

przekład Henryk Hubert

Oddech




Duszna msza listopada lub lata

duszny dzień i duszący kurz

jakiś wiatr widma czegoś rozplata

jakąś sierścią powiało wzdłuż



jakąś szarą i okrutną cichą sierścią

jak sunący powietrzem przylizany strach

teraz można powiedzieć że czyjeś odejście

jeszcze jest w kołyszących się drzwiach



a już nie ma tylko msza listopada lub lata

pełna sierści i wełny w powietrzu i drzewach

teraz można powiedzieć że to tylko strata

że to nerw oszalały tak wysoko śpiewa



Teraz można powiedzieć że to tylko ja znów

sierść rozgarniam na grzbiecie nieprzychylnej ziemi

ale skąd idzie to co tak wieje wzdłuż

co mi zielem zbielałym przy twarzy się pleni



Tylko msza tylko ja w listopadzie lub lecie

tylko ktoś Tylko ty Tylko we mnie przeze mnie

coś się sierścią szczurzy w zwężonej poświacie

i widmem poszarzałym stoi w tej za dusznej wełnie



Franz Kafka




                                                                   rys. Gilbert Pinna




"Umarł ze strachu"

Tak napisano

A wszędzie tylko dachy i mury —

I sztywne dymy jak wzdęte fryzury

Nad przerażeniem dachów.



Pisał o ludziach przemienionych w szczury,

O krzywych chmurach jak cienie odwachu,

Deklinował kaźnie,

Koniugował tortury —

Gramatyk strachu.



Gdzie się narodził?

A narodził się czule —

I jak innych — go smoczkiem wytrwale karmiono,

Ale ujrzał nad globem czarownicę zieloną

I jej piersi szczerbate półkule.



I szewiectwo, co wbija ćwieczki w środek mózgu,

I mularstwo, co gipsuje usta i powieki —

I nierzadko zachodził pod rzeźnickie ścieki,

By długo słuchać plusku.



"Umarł ze strachu"

Tak napisano —

Pisano gwizdem za węgłami nocy...

Miarą epoki są tacy prorocy

Nad przerażeniem dachów.