Jarmark świata

Gdzieś zabłąkani wśród straganów

gdzie kupisz wszystko co ci trzeba

— czyste sumienie za grosz podły

i za grosz podły pamięć sprzedasz



Na tym jarmarku gdzie barw siedem

przez jedno szkiełko świat przewleka

chciwość ma pięć zachłannych palców

grosz je otwiera i zamyka



W pogoni za straconą szansą

gdzie się fortuna toczy kołem

na opętańczej karuzeli

wyświecisz spryt w wysoki połysk



Gdzieś ogień ziemię w kamień zmienia

i głód ma swoje wielkie święto

płoną gdzieś dachy — a ty patrzysz

opięty szczelnie w obojętność



Porosły sadzą dni powszednie

pod grubą warstwą śpi zwierciadło

Może są jeszcze czyste śniegi

i źródła z których tryska światło



Może są jeszcze miejsca inne

czas nie do końca odmroczony

gwiazda co drogę nam pokaże

do ludzi w ludzi przemienionych



Dzwon się zachłyśnie winem nieba

i ziemią z niebem się podzieli

zwoła swym głosem do wesela

ludzi — co tańca zapomnieli



Bo przecież jest bo gdzieś być musi

to miejsce co wśród chmur jaśnieje

rzeka co płynie w jedną stronę

i wiatr co w jedną stronę wieje

Tadeusz Śliwiak

Nadzieja

Nadzieja bywa, jeżeli ktoś wierzy,

Że ziemia nie jest snem, lecz żywym ciałem,

I że wzrok, dotyk ani słuch nie kłamie.

A wszystkie rzeczy, które tutaj znałem,

Są niby ogród, kiedy stoisz w bramie.



Wejść tam nie można. Ale jest na pewno.

Gdybyśmy lepiej i mądrzej patrzyli,

Jeszcze kwiat nowy i gwiazdę niejedną

W ogrodzie świata byśmy zobaczyli.



Niektórzy mówią, że nas oko łudzi

I że nic nie ma, tylko się wydaje,

Ale ci właśnie nie mają nadziei.

Myślą, że kiedy człowiek się odwróci,

Cały świat za nim zaraz być przestaje,

Jakby porwały go ręce złodziei.

Czesław Miłosz

Miejmy nadzieję!

Miejmy nadzieję!... nie tę lichą, marną,

Co rdzeń spróchniały w wątły kwiat ubiera,

Lecz tę niezłomną, która tkwi jak ziarno

Przyszłych poświęceń w duszy bohatera.




Miejmy nadzieję!... nie tę chciwą złudzeń,

Ślepego szczęścia płochą zalotnicę,

Lecz tę, co w grobach czeka dnia przebudzeń

I przechowuje oręż i przyłbicę.



Miejmy odwagę!... nie tę jednodniową,

Co w rozpaczliwym przedsięwzięciu pryska,

Lecz tę, co z wiecznie podniesioną głową

Nie da się zepchnąć z swego stanowiska.



Miejmy odwagę!... nie tę tchnącą szałem,

Która na oślep leci bez oręża,

Lecz tę, co sama niezdobytym wałem

Przeciwne losy stałością zwycięża.



Miejmy pogardę dla wrzekomej sławy

I dla bezprawia potęgi zwodniczej,

Lecz się nie strójmy w płaszcz męczeństwa krwawy

I nie brząkajmy w łańcuch niewolniczy.



Miejmy pogardę dla pychy zwycięskiej

I przyklaskiwać przemocy nie idźmy!

Ale nie wielbmy poniesionej klęski

I ze słabości swojej się nie szczyćmy.



Przestańmy własną pieścić się boleścią,

Przestańmy ciągłym lamentem się poić:

Kochać się w skargach jest rzeczą niewieścią,

Mężom przystoi w milczeniu się zbroić...



Lecz nie przestajmy czcić świętości swoje

I przechowywać ideałów czystość;

Do nas należy dać im moc i zbroję,

By z kraju marzeń przeszły w rzeczywistość.

Adam Asnyk