Wracaj

Wracaj często i zagarniaj mnie,

Dotknięcie umiłowane, wracaj i zagarniaj mnie,

Bo wtedy budzi się pamięć ciała

I dawne radości znowu pulsują w krwi;

Wargi pamiętają, ciało pamięta,

W rękach budzi się czucie, aby znów mogły dotykać.



Wracaj często i zagarniaj mnie w nocy,

Wtedy, gdy wargi pamiętają, gdy ciało pamięta...

Konstandinos Kawafis

przekład Zygmunt Kubiak

Obok tego domu

Wczoraj, przechadzając się w pewnej dzielnicy,

jak niosły kroki, przeszedłem obok tego domu,

do którego tak często chodziłem, gdy byłem młody.

Tam ciało moje ogarnęła miłość

potęgą swą niepojętą.



I oto wczoraj,

kiedy szedłem przez ową starą ulicę,

od zaklęcia miłości niezmiernie wypiękniały

sklepy, trotuary, kamienie bruku,

mury, balkony i okna;

nic pospolitego nie ostało się tam.



Gdy stanąłem i patrzyłem na bramę,

gdy stanąłem i nie mogłem odejść od tego domu,

z całej istoty mojej wyłaniało się, przechowane,

dotąd przechowane, wspomnienie tamtej rozkoszy.

Konstandinos Kawafis

przekład Zygmunt Kubiak

Itaka

                                                              Odilon Redon, Cyklop

Jeżeli do Itaki wędrować zamierzasz,

życzyć sobie winieneś, by długa była wędrówka,

pełna przygód i doświadczeń.

Nie obawiaj się Lestrygonów i Cyklopów

ani gniewnego Posejdona. Nigdy

nie spotkasz ich na swojej drodze,

jeżeli myśli twe będą wysokie

i jeśli nigdy ani ducha twego, ani ciała

nie dotkną pospolite uczucia.

Ani Lestrygonów, ani Cyklopów,

ani Posejdona szalonego nie ujrzysz nigdy,

jeżeli ich nie kryjesz w głębi własnej duszy,

jeśli własna twa dusza nie wznieci ich przed tobą.



Życzyć sobie winieneś, by długa była wędrówka.

Oby wiele było poranków letnich,

w których — z jakąż rozkoszą, z jakąż radością! —

będziesz podpływał do portów przedtem ci jeszcze nie znanych.

W stacjach handlowych Fenicjan zatrzymywać się musisz,

aby zakupić piękne towary,

perły i korale, bursztyn i heban,

wszelkie gatunki rozkosznych wonności,

ile tylko zdołasz rozkosznych wonności znaleźć.

Musisz odwiedzić wiele miast egipskich,

by uczyć się i jeszcze się uczyć — od tych, co wiedzą.



Nie wolno ci nigdy zapomnieć o Itace,

dotarcie do niej bowiem jest twoim przeznaczeniem.

Ale bynajmniej nie spiesz się w podróży.

Lepiej, by podróż trwała wiele lat,

abyś stary już był, gdy dotrzesz do swej wyspy,

bogaty we wszystko, co zdobyłeś po drodze,

nie oczekując wcale, by Itaka dała ci bogactwa.



Itaka dała ci tę piękną podróż,

bez Itaki nie wyruszyłbyś w drogę.

Niczego więcej już ci dać nie może.



I choćbyś ujrzał, że jest biedna — nie oszukała cię Itaka.

Wróciwszy tak mądry, po tylu doświadczeniach,

zrozumiesz prawdziwie, co to jest Itaka.

Konstandinos Kawafis

przekład Zygmunt Kubiak

Stary człowiek

W środku kawiarni, pełnej kolorów i krzyku,

jakiś cichy staruszek usiadł przy stoliku.

Czyta gazetę. Nikt go do siebie nie prosi.


Osnuty swą starością wzgardzoną i marną,

myśli o tym, jak mało barw życia zagarnął

wtedy, gdy miał i piękność, i siłę młodości.


Bardzo już się zestarzał — dobrze to poznaje.

A pora, gdy był młody, tak mu się wydaje

jakby wczoraj. O, jakże to szybko zleciało!


Wspomina, jak niemądrze Roztropności słuchał,

kiedy mu ta oszustka szeptała do ucha:

"Poczekaj jeszcze jutra — czasu masz niemało."


Pragnienia odepchnięte, radości zniszczone,

poświęcone rozkosze, lata utracone

szydzą teraz okrutnie z przezorności marnej.


...Nad samotnym stolikiem siwą głowę schylił,

zmęczony rozmyślaniem smutnym. I po chwili

już zasypia staruszek na środku kawiarni.

Konstandinos Kawafis

przekład Zygmunt Kubiak

*

W karczmie nad morzem

W karczmie nad morzem staruszek w kącie siadł

Siwą głowę pochylił, siedzi sam

Czyta gazetę, bo nie prosi go nikt do swojego stołu

Patrzą ze wzgardą na jego starty płaszcz

Wie, że bez uciech przeżył tyle lat

Że nie wróci mu już uroda z tych dni, że czas mu zabrał zdrowie

Wie, że stary jest, czuje to i widzi

Łzy ma w oczach znów, bo znów o tym myśli

Myśli, bo ma czas — czasu ma aż nadto

Jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

Jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

Zawsze był rozsądny — i co z tego ma?

Piekło starości, oszukany czas

Każde pragnienie dusił rozsądnym zdaniem: zaczekaj, jutro też jest dzień

Tylu radości się wyrzekł w tamte dni

Tylu pięknych przebudzeń w jasny świt

Tyle straconych chwil drwi z niego dziś, gdy jego ciało drąży czas

Wie, że stary jest, dobrze to poznaje

Wie, że stary jest, myśli o tym stale

Myśli, bo ma czas — czasu ma aż nadto

Jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

Jeszcze wczoraj był młody, tak niedawno

W karczmie nad morzem staruszek w kącie siadł

Już wspomnienia i sny umknęły w dal

Zwiesił głowę i śpi, oparty o stół, oparty o stół...

przekład Filip Łobodziński

Oczekując barbarzyńców

                                                  Philippe Clüver, Wojownicy germańscy



Na cóż czekamy, wszyscy zebrani na rynku?

Dziś mają przyjść barbarzyńcy.

Dlaczego taka bezczynność w senacie?

Senatorowie siedzą — czemuż praw nie wydają?

Dlatego, że dziś mają przyjść barbarzyńcy.

Na cóż by się zdały prawa senatorów?

Gdy oni przyjdą, ustanowią prawa.



Dlaczego cesarz podniósł się tak wcześnie rano?

U największej z bram miasta — czemu zasiadł teraz

na tronie, w majestacie, w koronie na głowie?

Dlatego, że dziś mają przyjść barbarzyńcy.

Cesarz czeka u bramy, bo powitać pragnie

przywódcę barbarzyńców. Przygotował nawet

obszerne pismo, które chce mu wręczyć —

sławiące go mnóstwem imion i tytułów.



A czemu konsulowie nasi i pretorzy

wyszli dziś przyodziani w togi purpurowe,

w naramiennice ametystami błyszczące?

Skąd te pierścienie z blaskiem przepysznym szmaragdów?

Czemu trzymają w rękach bezcenne swe laski

ze złotymi, kunsztownie rzeźbionymi gałkami?

Dlatego, że dziś barbarzyńcy przyjść mają,

a takie rzeczy olśniewają barbarzyńców.



A czemu subtelni retorzy nie przychodzą jak zwykle,

aby wygłosić mowy, powiedzieć rzecz swoją?

Dlatego, że dziś barbarzyńcy przyjść mają,

a ich bardzo nudzą wszystkie mowy na rynku.



Lecz oto nagle budzi się jakiś niepokój

i zamęt. Wszystkie twarze — jakże spoważniały!

Czemu pustoszeją tak szybko ulice nasze i place

i wszyscy do swych domów wracają, zamyśleni?

Albowiem noc zapadła, a barbarzyńcy nie przyszli.

I od granicy posłańcy przybiegli,

mówią, że już nie ma żadnych barbarzyńców.



Bez barbarzyńców — cóż poczniemy teraz?

Ci ludzie byli jakimś rozwiązaniem.

Konstandinos Kawafis

przekład Zygmunt Kubiak

Głosy

Wymarzone, ukochane głosy

tych, co umarli, albo tych, co dla nas

tak są straceni, jak gdyby umarli.



Czasem do nas przemawiają w snach,

czasem je w zadumaniu słyszy umysł.



A z ich brzmieniem powracają na chwilę

dźwięki najpierwszej naszego życia poezji,

jak muzyka, która nocą, gdzieś w dali, dogasa.

Konstandinos Kawafis

przekład Zygmunt Kubiak

Modlitwa

Morze młodego żeglarza wchłonęło w toń głęboką.

Jego matka, o niczym nie wiedząc, zapala świecę wysoką.


Przed Matką Bożą stawia płonącą świecę woskową,

by wrócił szybko, by dobre dni zaświtały na nowo.


I ciągle nasłuchuje odgłosów wiatru, skupiona.

A kiedy tak się modli, kiedy tak prosi, ikona,


poważna i smutna, spogląda na nią ze ściany.

Ona wie, że nie wróci ten syn wyczekiwany.

Konstandinos Kawafis

przekład Zygmunt Kubiak