Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ojciec. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą ojciec. Pokaż wszystkie posty

Kołysanka


Drzwi zamknięte i okna

I zgaszona lampka.

Luli, mój chłopcze.


Cicho w pokoju i ciemno.

— Tato, kto tam ciągle chodzi?

Luli, mój chłopcze.


Chodzi mysz między książkami.

— A umarli czy wracają z mogił?

Luli, mój chłopcze.


Na grobach kwiaty rosną.

— Tato! Mamy już więcej nie ujrzę?

Luli, mój chłopcze.


Światło jej zaświeć, Boże!

— Tato! Tato! Ja się boję!

Luli, mój chłopcze.


Będę przy tobie jak matka.

Będę przy tobie jak matka.

Luli, mój chłopcze.


Mani Łejb

przekład Zbigniew Jerzyna

Żegnaj mi, Krakowie!




Żegnaj mi, Krakowie, bywajże mi zdrów,

pod mym domem furka czeka już.

Tu z mojego miasta gnają mnie jak psa,

jakże pusta dziś uliczka ma.



Żegnaj mi, Krakowie, to już ostatnie dni,

to już ostatnia noc, ostatnie dni.

Na mej matki grobie płaczą moje łzy,

niech tam sobie mama mocno śpi.



Serce już rozdałam do samego dna,

mój tata tylko zimny kamień ma.

A gdzie groby dziadków? — Piach zasypał je,

piach otulił te mogiłki dwie.



Żegnaj mi, Krakowie, święta ziemia twa,

moi ukochani w tobie śpią. 

A ja sam już nie wiem, dokąd los mnie gna,

gdzie mogiłka, gdzie mój kraj, gdzie ja...







---



Żegnaj, Krakowie



Żegnaj, Krakowie!

Żegnaj.

Już czeka na mnie wóz przed domem,

Wróg mnie wygnańcem zrobił,

Jako psa

Dziś mnie wypędza poza miasto moje.



Żegnaj, Krakowie!

Dzisiaj chyba widzę

Po raz ostatni to, co jest mi drogie,

Byłem na matki mojej grobie,

Długo płakałem

W ciężkim z nią rozstaniu.



Już w oczach moich

Brakowało łez,

Wessał je mego ojca grobu zimny kamień...

Bo grób dziadka

Gdzie jest — nie wiedziałem.

Pewno się rozpadł, pewno skrył go piach...



Żegnaj, Krakowie!

Ziemia twa jest święta,

Rodzice moi przez twą ziemię śnią.

Nie spocznę przy nich,

Inny jest mój los,

Ja nie znam tego miejsca, gdzie mój grób...



Żegnaj, Krakowie!

Żegnaj,

Już czeka na mnie wóz przed domem,

Wróg mnie wygnańcem zrobił,

Jako psa

Dziś mnie wypędza poza moje miasto.



Kraków, 24 października  1940




przekład Zbigniew Jerzyna

Zatoka. Zachód słońca




Tam spłonął człowiek.

Fet



Twarz, w którą patrzę — niewyraźna, obca —

tylko zatoki i zachodu odblask

i niegasnący cień się jawi ojca,

niczym Kronsztadu nieznanego obraz

na widnokręgu: razem gdzieś i nigdzie.

A słońce chyli coraz niżej skronie.

Jak człowiek, co po tafli wodnej idzie,

blask sunie i nie spala się, nie tonie.

I fale świetlne wciąż po fali biegną,

wiecznie ślizgają się i wyślizgują.

I ani dobre, ani złe jest niebo,

złe ani dobre — gwiazd źrenice górą.

A mnie, gdy na to patrzę tu i teraz,

krzak gorejący się objawia z dala —

i to, co nie umarło, nie umiera,

pali się wielkim ogniem i nie spala.



Włodzimierz Britaniszski

przekład Wiktor Woroszylski

[Zobaczyłem mego ojca we śnie...]




Zobaczyłem mego ojca we śnie:

siwiuteńki, ze smutkiem na twarzy —

i spoglądał gdzieś w dale bezkreśnie,

mając serce, co nigdy nie skarży.



Czarne smutki odkryły się we mnie

mego serca, co nigdy nie wskrześnie —

życia mego zwiędło pół daremnie

[księżyc wschodzi ponad wody leśne]



a pół życia mego leci z burzą,

jak olbrzymie nad chmurami pieśnie,

widzę w chatce — co ma nóżkę kurzą —

mego ojca: błogosławi we śnie.