Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paz O. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Paz O. Pokaż wszystkie posty

1930; Wciąż te same widzenia





        Nie szukałem niczego i nikogo szukałem wszystkiego i wszystkich. Kto mnie prowadził co mnie wiodło tędy:
        gęstwina białych dzwonnic i błękitnych kopuł mury w kolorze zaschniętej krwi rozmaitość architektury;
        festyn form skamieniały taniec pod chmurami co stają się i ze sobą rozstają nieznużone w stawaniu się zawsze w drodze ku swym przyszłym kształtom;
        kamienie o barwie ochry poryte tatuażem jakiejś gniewnej gwiazdy kamienie obmyte w księżycowej wodzie;
        parki i placyki dostojne gromady rozśpiewanych topól i lakonicznych wiązów dzieci-wróble i dzieci-cenzontle;
        korowody starców niczym rozszeptane ahuehuetes a także inni — worki kości rozsypane po ławkach i wszyscy trzęsący się z zimna pod wielkim słońcem płaskowyżu pod paterą żaru;
        ulice co się nie kończą ulice przemierzane tak jak się czyta książkę lub błądzi palcami po ciele;
        mikroskopijne patia wiciokrzewy i kipiące z werandy rozrosłe geranium rozwieszona na sznurach bielizna — niegroźna zjawa wydęta na wietrze wśród zielonych wykrzykników papug o siarczanych oczach i nagle — wąski strumyczek światła: śpiew kanarka;
        niebiańskie gruchanie i kantyny rodem z włoskich miasteczek zapach trocin na podłodze z cegły lustrzana lada — dwuznaczny ołtarz gdzie w głębi kolorowych butelek śpią zakorkowane fluidy zdradzieckich mocy;
        jarmarczna buda brzuchomówca i jego jaskrawe kukiełki anemiczna tancerka tłusta piskliwa kokietka o przekwitłych kształtach zalotnik z niewyparzonym językiem;
        ludowe święto i stoiska ze smażonym mięsem gdzie kapłanki o cynamonowych oczach wśród rozżarzonych węgli i drażniącej woni dymu odprawiają zaślubiny substancji i przemienienie smaków zapachów podczas gdy ich ręce siekają mięso posypują solą i białym serem zielonkawe liście nopalu zraszają sałatę darzącą spokojnym snem mielą słoneczne ziarno kukurydzy błogosławią naręcza połyskliwych chile;
        owoce i słodycze złocące się stosy mandarynek i tejocotes bananów ciemnożółte kopce orzechów i orzeszków ziemnych wulkany cukru wieżyczki sezamu przezroczyste piramidy kokosowych ciastek z domieszką kaktusowej miazgi cała ta miniaturowa topografia masywów ziemskich smakowitości wojskowy obóz łodyg trzciny cukrowej ułożonych w rzędy białe owoce jicamy obleczone w czarne ziemiste tuniki dojrzałe cytryny i cierpkie limonki: nagły prześwit świeżości w śmiechu kobiet kąpiących się w zielonej rzece;
        papierowe girlandy i trójkolorowe chorągiewki tęczowe witryny z zabawkami wizerunki Najświętszej Panienki z Guadelupe i innych świętych obrazki przedstawiające męczenników bohaterów mistrzów sportu i gwiazdy ekranu;
        olbrzymi plakat z zapowiedzią najbliższej premiery a obok zatoka ekstazy — szeroki uśmiech aktorki gołej i okrągłej jak księżyc turlający się po tarasach na dachach domów skąd wślizguje się pod prześcieradła i rozpala pożądliwe wizje;
        grupki i stada młodych a także samotni rozbitkowie staruchy i starcy — gałęzie odrąbane od drzewa stulecia;
        koniki i ta rżąca muzyczka muzyczka wiruje w mej głowie jak wers niekompletny który szuka rymu;
        na zakręcie ulicy bez powodu tak sobie niczym wtargnięcie morza albo rozkołysanie łanów kukurydzy jak przebicie się słońca przez chmury — radość fontanna ulotnego szczęścia: ach! być po prostu żywym rozłupać granat tej właśnie godziny i wysysać zeń pestka po pestce;
        zmierzch jak łódka co wciąż się oddala lecz nie wsiąka w horyzont niezdecydowany;
        światło zakotwiczone w przedsionku świątyni powolne nawroty zwyciężonej chwili szlifują każdy kamień każdą krawędź i każdą myśl aż wszystko się rozproszy i stanie niewzruszenie przejrzyste;
        dawna blizna znienacka się otwiera: drążenie kropli wypalona bruzda co pamięć wytrawia czasem czasem bez twarzy przeczuciem wymiotów i upadku czasem co odszedł i teraz powraca czasem co nigdy nie odszedł i trwa tutaj od samego początku parą oczu schowanych w głuchym kącie bytu — świadectwem narodzin;
        nagły wybuch nocy wymazuje domy i twarze z czarnego atramentu wylewają się trąby i kły macki i żądła przyssawki i lancety — noc odmawia różaniec kakofonii;
        noc — wylęgarnia szeptów dobiegają skądś głosy kobiet niewyraźny gąszcz liści poruszanych wiatrem;
        ostre światła samochodu tną przeciwległą ścianę światło — cięcie sztyletem światło — bluzg wypluta relikwia;
        widmowa twarz starej kobiety która zamykając okno przeżegnała się szczekanie pokutującej duszy psa w jakimś zaułku niczym rana co się zaognia;
        zakochane pary na ustronnych ławkach lub na stojąco w wykrotach bram czworo ramion tworzących pętlę rozpłomienione drzewa w których odpoczywa noc;
        pary — lasy żarliwych kolumn osłoniętych oddechem spragnionego zwierzęcia o tysiącu oczu i tysiącu dłoni z jednym tylko obrazem utrwalonym w mózgu;
        zastygłe pary sunące w bezruchu z zamkniętymi oczami bez końca tak lecą w głębię samych siebie;
        nieruchomo wiruje wydobyty z warstw czasu młodzieniec i wyskakuje mi z głowy teraz kiedy piszę;
        i znowu rusza w drogę wielojeden w swoim samoświecie przez ulice i place rozsypujące się pod dotknięciem słowa;
        i znowu znika w poszukiwaniu wszystkiego i wszystkich niczego i nikogo




Octavio Paz

przekład Krystyna Rodowska

Świt ostateczny




Twoje włosy zagubiły się w lesie,

twoje stopy dotykają moich.

Kiedy śpisz, jesteś większa niż noc,

ale twój sen mieści się w tym pokoju.

Jak bardzo jesteśmy w tak skąpym istnieniu!

Ulicą przejeżdża taksówka

z ładunkiem widziadeł.

Rzeka, co dokądś płynie,

                                 zawsze

jest w drodze powrotnej.



Czy jutro będzie inaczej?



Octavio Paz

przekład Krystyna Rodowska

Koncert w ogrodzie




Spadł deszcz.

Godzina jest olbrzymim okiem.

Odbijamy się w sobie.

Rzeka muzyki

płynie w mojej krwi.

Gdy mówię: ciało, odpowiedz mi: wiatr,

gdy mówię: ziemia, odpowiedz mi — gdzie?



Świat się otwiera niczym kwiat podwójny:

smutek narodzin

i radość pobytu.



Idę zgubiony w swoim własnym wnętrzu.



Octavio Paz

przekład Krystyna Rodowska

Wytchnienie




1.



Niebo agonii świata. Jest godzina piąta.

Białe cienie: głosy czy ptaki?

Zgrzyt samochodów pulsuje mi w skroni.

Czas światła: pamięć, rozszczepiona wieża,

absolutna pustka między jasnościami.



Wszystkie kamienie rozświetlone myślą;

miasto odrywa się od swojego kształtu.

Wyzute z cielesności. Świat nie jest widzialny.

Pochłonęło go światło. Czy w twojej pamięci

kości moje wciąż będą się żarzyć?



2.



Na nic rozmowy szkieletu

z ogniem szaleńczym z wodą

bez pamięci i z wiatrem

który wszystko poplącze i z ziemią

która trawi w milczeniu jego słowa.



Moją treścią jest to co zostaje:

twój zapis, ślad po ukąszeniach,

piętno westchnień i lat,

wypalony przez miłość czarny

znak na białych kościach.



3.



Słońce cienia W jaskrawym światłocieniu

moje oczy ujrzą niewidziane

to co widziały niewidząco

drugą stronę widzialności i widzenia



Chwalebne zmarłych wychwalanie

gromadne w nagrobkach rozmiłowanie

bądź litości w kamieniu bezlitosnym

gromnico dla umarłego pohulanko grozy



Barokowe są wciąż pogrzeby

w Meksyku

                     Umrzeć to wciąż jeszcze

umierać byle gdzie nie wiadomo kiedy



Zamknąć oczy w biały dzień

w jakikolwiek niebywały dzień

który ty zobaczysz nie ja



Octavio Paz

przekład Krystyna Rodowska