Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Char R. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Char R. Pokaż wszystkie posty

Pożegnanie na wietrze




Pod stokami wsi na wzgórzu biwakują pola mimozy. W porze zbiorów spotkać można czasem, daleko od tych miejsc, zawrotnie pachnącą dziewczynę, której ręce zajęte były cały dzień kruchymi gałązkami. Podobna do lampy, której świetlista aureola byłaby aromatem, oddala się odwracając plecy od słońca o zachodzie.
      Przemówić do niej byłoby świętokradztwem.
    Ustąp w przejściu jej espadrylom depczącym trawę. Może dane ci będzie rozpoznać na jej ustach chimerę Nocy wilgotnej?



René Char

przekład Artur Międzyrzecki

W księdze oberży




Zanim się ścięły szrony zimy

I nim zaśpiewał w izbie ogień,

Do karczmy błogiej przychodzimy,

By gorzko ruszyć zaraz w drogę.



Trzeba nam w leśne biegnąć strony,

Z wiatrami zmagać się bez końca,

Zawołać deszczom zapienionym:

Nuży ta gra oślepiająca!



Jedną znać chwilę pożegnalną,

Przeciętą nagłym gestem ręki,

Tę, co otwiera dal za dalą

I na policzkach lśni obrzękłych.



Jak słodka, niepochwytny ptaku,

Jest twoja gwiazda przeznaczona.

Jej promień dróg mi kreśli znaki,

Skręca w niej wiatr i człowiek kona.



Gdy wojnę kiedyś zakończymy

I zasklepione usną rany,

Do karczmy w Petersbach wrócimy

Z nowym pragnieniem nie skrywanym.



René Char

przekład Artur Międzyrzecki