Za nami noc

Za nami noc

Przed nami świt

My morza sól

My ziemi ból

I nie wierzymy w fetysz granic

Jeśli za nimi rzeka ktoś

Kto chce wyruszyć z nami w drogę

Kto jutro poda nam swa dłoń

I wciąż idziemy, aby żyć

I żyć pragniemy, by móc iść

Za nami noc

Przed nami świt

My morza sól

My ziemi ból

I nie znaczymy wielkich zwycięstw

Triumfalnych hymnów nie zna nikt

A jeśli walka będzie krwawa

To nam tej walki będzie wstyd

I wciąż idziemy, aby żyć

I żyć pragniemy, by móc iść

Za nami noc

Przed nami świt

My morza sól

My ziemi ból

I nie prowadza nas sztandary

Niesiemy z sobą tylko śpiew

Chcemy wolności dla przyjaciół

Chcemy im zanieść naszą pieśń

I wciąż idziemy, aby żyć

I żyć pragniemy, by móc iść

Za nami noc

Przed nami świt

My morza sól

My ziemi ból

I nie przeszkodzą nam kajdany

I nie zatrzyma nas ten mur

I kroku już nie powstrzymamy

A inni także przyjdą tu

I wciąż idziemy, aby żyć

I żyć pragniemy, by móc iść

Luis Llach

przekład Jarosław Gugała

Mur

Stary Sizet kiedyś mówił mi —

staliśmy w bramie, był świt,

gdyśmy czekali na słońca wschód

i samochodów rósł szum.

Mówił: czy muru nie widzisz?

Wszystkich nas trzyma ten mur

Gdy nie będziemy bronić się

Zagrodzi nam każdą z dróg



Gdy uderzymy, runie mur

Nie może przecież wiecznie trwać

Na pewno runie, runie, runie

Nie pozostanie po nim ślad

Jeśli uderzysz mocno tu

A ja uderzę mocno tam

Na pewno runie, runie, runie

I wolny będzie każdy z nas



Lecz minęło już wiele lat,

Ręce mam starte do krwi,

A gdy czuję, że sił mi brak,

Mur rośnie grubszy niż był.

Wiem już że ledwie się trzyma,

Lecz ciężko ruszyć go stąd

Nawet gdy czuję przypływ sił...

Powtórz, Sizecie, pieśń swą.



Gdy uderzymy, runie mur...



Stary Sizet nie mówi nic,

Słowa porwał zły wiatr

Dokąd — on jeden tylko wie,

Ja w bramie tkwię cały czas.

I gdy przychodzą nowi wciąż

Słyszę jak rośnie mój głos

Śpiewam ostatnią Sizeta pieśń

Tę, której uczył nas on:Gdy uderzymy, runie mur...

Luís Llach

przekład Agnieszka Rurarz

*

L'estaca

L'avi Siset em parlava

de bon matí al portal

mentre el sol esperàvem

i els carros vèiem passar.

Siset, que no veus l'estaca

on estem tots lligats?

Si no podem desfer-nos-en

mai no podrem caminar!

Si estirem tots, ella caurà

i molt de temps no pot durar

,segur que tomba, tomba, tomba

ben corcada deu ser ja.

Si jo l'estiro fort per aquí

i tu l'estires fort per allà,

segur que tomba, tomba, tomba,

i ens podrem alliberar.

Però, Siset, fa molt temps ja,

les mans se'm van escorxant,

i quan la força se me'n va

ella és més ampla i més gran.

Ben cert sé que està podrida

però és que, Siset, pesa tant,

que a cops la força m'oblida.

Torna'm a dir el teu cant:

Si estirem tots, ella caurà...

Si jo l'estiro fort per aquí...

L'avi Siset ja no diu res,

mal vent que se l'emportà,

ell qui sap cap a quin indret

i jo a sota el portal.

I mentre passen els nous vailets

estiro el coll per cantar

el darrer cant d'en Siset,

el darrer que em va ensenyar.

Si estirem tots, ella caurà...

Si jo l'estiro fort per aquí...