Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Larkin P. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Larkin P. Pokaż wszystkie posty

Rozmowa w łóżku








Rozmowa w łóżku ma być z tych najprostszych,

Leżenie obok siebie to zwyczaj tak dawny,

Emblemat wzajemnej dwóch osób szczerości.



A jednak coraz więcej czasu w ciszy mija.

Na dworze wiatr próbuje po niebie rozproszyć

Chmury, lub, w niepokojach zmienny, w kłąb się zbija,



Piętrzą się ciemne miasta po horyzont. O nas

Nic nie dba, nie wyjaśni, czemu w rzadkich chwilach,

Gdy samotność zostaje wreszcie oddalona,



Coraz trudniej i trudniej przychodzi znajdywać

Słowa jeśli nie naraz czułe i prawdziwe,

To choćby tylko nie nieczułe i nie nieprawdziwe.



Philip Larkin

przekład Jacek Dehnel

Tutaj




Zboczyć na wschód — od tłustych, przemysłowych cieni

I aut, które na północ bez ustanku jadą,

I mknąć wśród pól, zbyt marnych, pełnych ostów, żeby

Zwać je łąkami; z rzadka stacja z szorstką nazwą,

Robotnicy o świcie; zboczyć, gdzie samotność

Nieba, strachów na wróble, bażantów, zajęcy,

I niespieszna obecność rozlanych wód rzecznych,

Ślady mew w lśniącym błocie, spiętrzonych chmur złoto,



Wszystko, co w niespodziankę miasta nagle wzbiera:

Tutaj gęstwa pomników, wież, dźwigów i kopuł

Przy tłoku burt na wodzie i resztkach obroku,

A ludność przez wzniesione niedawno osiedla,

Przez długie, martwe mile jedzie w płaskonosych

Trolejbusach, by pchać się przez drzwi kryształowe

Do swych marzeń: mikserów, pralek, tanich okryć,

Butów w szpic, lodów, garnków, tosterów i kołder.



Tłum za pół ceny, miejski, lecz prosty, żyjący

Tam, gdzie brnie tylko krewny lub komiwojażer,

Wewnątrz szczelnie zamkniętej, rybami cuchnącej

Sielanki konsulatów, punktów tatuażu,

Złych żon w chustkach; gdzieś poza wznoszonym dopiero

Hipotecznym przedmieściem zagony pszenicy

Bujne jak żywopłoty, kryte cieniem bystrym,

I osobne osady, gdzie wycofanemu

Życiu świeci samotność. Tutaj cisza stoi

Jak skwar. Tutaj rośnie liść niedoglądany,

Skryty chwast kwitnie, toczy się nurt zaniedbany

I wstępuje powietrze zaludnione rojnym

Światłem; a za makami błękit obojętnej

Dali za żwirem plaży jest gwałtownym końcem

Lądu. Tutaj istnienie mieszka nieobjęte:

Milkliwe, niedosiężne, twarzą w twarz ze słońcem.



Philip Larkin

przekład Jacek Dehnel

Gdyby moja miła




Gdyby moja miła któregoś razu zechciała

Na moich oczach nie poprzestawać,

Lecz skoczyć, jak Alicja, w głąb mojej głowy z rozwianą spódniczką,



Nie znalazłaby stołów ani taboretów,

Żadnych dogasających węgli,

Żadnych szponiastych łap mahoniowego kredensu,



Ani pełnego barku, ani wokół kominka foteli wytwornych,

Ani półek wypchanych maleńkimi szabasowymi modlitewnikami,

Ani leniwych pokojówek, ani kamerdynera-moczymordy,



Znalazłaby się nagle w splotach skradającego się, zmiennego światła,

W małpich brązach, rybich szarościach, w sznurze zatrutych kręgów,

Włóczących się groźnie, krzepnących bez mała;



Złudzenia, co kurczą się do rozmiarów damskiej rękawiczki, to wszystko wokół

Chorobliwie przerastają; spostrzegłaby również

Nieczystą podłogę, co mogłaby być skórą grobu,



Znad której wznosi się odrażający odór zdrady,

Grecki posąg kopnięty w jaja, forsę,

Koryto zlewek szlachetniejszych uczuć. Ale nade



Wszystko zatykałaby uszy, by nie słyszeć nieprzerwanej recytacji,

Nastrojonej rzeczywistością, spasionej technicznym słownictwem,

(Zawsze z podwójnym żółtkiem: znaczeniem i jego negacją):

Bo jazgot tego biuletynu rozplątuje świat niczym węzeł,

I wieść, że przeszłość już przeszła, a przyszłość obojętna,

Mogłaby wytrącić moją miłą z jej osi bezcennej.



Philip Larkin

przekład Jacek Dehnel