Pokazywanie postów oznaczonych etykietą morze. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą morze. Pokaż wszystkie posty

Wybrzeże w Dover




Dziś w nocy wybrzeże zastygło w spokoju.

Pora przypływu; księżyc srebrzy wodę

Cieśniny; z brzegu Francji co pewien czas błyska

Latarnia i znów gaśnie; angielskie urwiska

Świecą masywem bieli nad cichą zatoką.

Podejdź do okna, wdychaj tę nocną pogodę!

Tylko od długiej granicy przyboju,

Gdzie z wypranym poświatą z barwy stromym lądem

Styka się morze, słychać — wsłuchaj się głęboko —

Szum żwiru, miotanego o brzeg i od nowa

W toń wleczonego fal powrotnym prądem,

Który znowu, zaledwie z pracą się uporał,

Wraca ponowną falą; i wolna, miarowa

Muzyka morza śpiewa wieczny smutku chorał.


Sofokles wieki temu

Słyszał ten smutek w Morza Egejskiego szumie

I w rytmie mętnej fali znalazł wzór systemu

Rządzącego chaosem

Ludzkiej doli; nam też coś podpowiedzieć umie

Północne morze swoim tak odległym głosem.


Ocean Wiary

W dawnych wiekach, wezbrany, brzegi kontynentów

Otulał swym nadmiarem jak jedwabna szata;

Dzisiaj słyszę jedynie

Smętny szum cofających się morskich odmętów,

Fali, która to ślepo runie, to odpłynie

W świście nocnego wiatru przez nagie obszary

Jałowych piasków i skał tego świata.


Bądźmy choć my oboje

Wierni sobie nawzajem, miła! bo przed nami

Z pozoru świetny, nowy, nęcący tęczami

Świat, gościnnie rozwarte marzenia podwoje —

Ale naprawdę troski, bóle, niepokoje,

Mrok bez światła miłości, jad w każdym pokarmie;

Na tej ciemnej równinie stoimy we dwoje

W szturmów, odwrotów dzikim, zmieszanym alarmie,

Gdy ścierają się wokół ślepe, wrogie armie.




Romanca o czarnym smutku







Motyki kogutów grzebią

w ziemi, szukając jutrzenki,

kiedy Soledad Montoya

zstępuje nocą z gór ciemnych.

I cieniem pachnie, i końmi,

a ciało jej jest mosiężne.

Przyćmione kowadła jej piersi

krągłymi pieśniami jęczą.

"Soledad, czego ci trzeba,

samotnej i o tej porze?"

"Trzeba mi, czego trzeba

i nic mi nie dopomożesz.

Wiem ja, czego mam szukać:

radości i siebie samej."

"Soledad, o moje smutki,

koń, gdy poniesie w szale,

w końcu do morza wpada

i pochłaniają go fale."

"Nie mów mi nic o morzu,

nam wschodzą czarne smutki

na ziemiach sadów oliwnych,

gdzie liście szumią cichutko."

"Soledad, cichy mój smutku,

Sam smutek, rozpacz sama!

Ty płaczesz sokiem cytryn

cierpkim od dni czekania."

"O, jakiż smutek! Wybiegam,

przez dom mój szalona kroczę,

od kuchni aż do sypialni

wloką się moje warkocze.

O smutek! Z węgla i ciała

i z szat dzisiejszy mój obraz!

O moje koszule płócienne!

O moje makowe biodra!"

"Soledad, wodą skowronków

obmyj dziś ciało swoje

i serce własne pozostaw

w pokoju. Soledad Montoya."



*



W dole śpiewająca rzeka:

nieba i liści falbanka.

W górze na nowiu księżyc

w kwiatów dyniowych wianku.

O ciężki smutku Cyganów!

O smutku źródeł ukrytych!

Smutku samotny i czysty

nierychłych, dalekich świtów!



Romanca somnambuliczna







Najzieleńszej chcę zieleni.

Wiatr zielony i gałęzie.

Statek na dalekim morzu

i koń u górskiej przełęczy.

Ona śni na swym balkonie.

Cień ją w pasie mrokiem przybrał.

Ciało i włosy — zielone,

a oczy z zimnego srebra.

Najzieleńszej chcę zieleni.

Gdy księżyc cygański się zniża,

wszystkie rzeczy patrzą na nią,

lecz ona nie może ich widzieć.



*



Najzieleńszej chcę zieleni.

Wielkie gwiazdy szronu ciche

przychodzą ze smołą cieni,

by otworzyć drogę świtom.

Figowiec o wiatr się czochra

szczotkami szorstkich gałęzi,

a pagórek — dzika kuna —

w mroku jeży się i pręży.

Kto przyjdzie? I z której strony...

Ona — na balkonie w ciszy,

ciało i włosy zielone

i o morzu sen jej śni się.

"Kumie, my się zamienimy,

dam ci za zwierciadło — siodło,

za twój dom dostaniesz konia,

a za płaszcz — mój nóż ci oddam.

Kumie, idę, krwią spływając,

aż od przystani kabryjskich."

"Spełniłbym ja twe pragnienia,

już byś ze mną targu dobił,

ale ja — już dzisiaj nie ja

i mój dom już nie jest moim."

"Kumie mój, dostojnie umrzeć

na swym własnym łożu chciałbym.

Na stalowym, żeby było

z bielusieńkim prześcieradłem.

Czyż nie widzisz, jak mi rana

piersią biegnie aż do gardła?"

"Na twojej koszuli białej

róży trzysta kwiatów smagłych.

W tryskającej krwi strumieniach

pas odświętny — twoim strojem.

Ale ja — już dzisiaj nie ja

i mój dom już nie jest moim."

"Pozwólże mi chociaż wspiąć się

na wysokie twe balkony.

Na balkony księżycowe,

skąd się z szumem sączą wody."



*



I wspięli się dwaj kumowie

na wyniosłe balustrady,

krwawe ślady zostawiając

zostawiając łez swych ślady.

Latarki zadygotały

blaszane, na dachach dźwięcząc.

Tamburyny kryształowe

zraniły pierwszą jutrzenkę.



*



Najzieleńszej chcę zieleni

Wiatr zielony i gałęzie.

Dwaj kumowie wzwyż się wspięli.

Wiatr przeciągły, wiejąc wszędy,

rzucił w usta rzadkie smaki

żółci, macierzanki, mięty.

"Kumie mój! Gdzie ona, powiedz,

gdzie twoja smutna dziewczyna?"

"Ile razy cię czekała!

Ileż razy tu chroniła

twarz swą świeżą, włosy czarne

na zielonym, na balkonie!"



*



Cyganka się kołysała

u studni, nad wodą ciemną.

Ciało i włosy — zielone,

a oczy z zimnego srebra.

Sopel księżyca wąski

unosił ją nad wodą.

I noc się stała malutka

niby zakątek ogrodu.

Wtem pijani policjanci

zaczęli we drzwi łomotać.

Najzieleńszej chcę zieleni.

Wiatr zielony i gałęzie.

Statek na dalekim morzu

i koń u górskiej przełęczy.




przekład Jerzy Ficowski

Nadmorska noc




Na końcu świata, tu, na morskim brzegu,

tu najlogiczniej

szukacie spraw najpierwszych, snu i gniewu,

jak w czas antyczny.



Morze się chwieje, morze się z posad rusza,

wielka Niniwa.

O marnotrawna duszo, skąpa duszo,

dokąd odpływasz?



Spójrz Sofoklesie gniewny na dół z okna,

gdzie w ślaz kwitnący

alkoholowe spadają prędkie krople,

blaszki błyszczące.



Na spotkanie mądrości nadchodzącej na starość,

płowe święte już wyszły,

a za nimi pełzają wolno tygrysy żaru,

jak w czas antyczny.



Noc już paruje, noc — zmętniały eter,

dojrzewają dramaty.

Roztulają się w nocnych ciemnościach łona heter,

ogromne kwiaty.



Wszystko jest rytmem. Skrzypce zaszemrały,

wzdycha noc duszna.

Ludzie w niej płyną jak morskie ukwiały,

w ich sercach pustka.



Od morza ciągnie zapach ryb i soli

tak bezgraniczny,

tak mocny, że aż boli, że aż boli,

jak w czas antyczny.



Ivan Skála

przekład Beata Szymańska

Morski pejzaż




Spójrz, cudzoziemcze, na tę wyspę, którą

W skaczącym świetle z zachwytem odkrywasz

Bez ruchu tu trwaj

I zamilknij

Aby przez żłobienia uszu

Przepływać mógł jak rzeka

Kołyszący szum morza.



Przystań tu na skraju poletka

Gdy kredowy stok skały pławi się w pianie i wysokim występem

Opiera się ciosom

Rwącego przypływu

A na brzeg żwir się dźwiga wessany przez falę

I mewa na chwilę

Przysiada na pionowym zboczu.



W dali się unoszą jak nasiona okręty

Nikną z oczu płynąc w nagłych sobie znanych sprawach

I ten widok rozległy

Zapaść może zaiste

W pamięć ruchem chmur tych

Co teraz płyną lustrem zatoki

I całe lato po wodach wędrują.




Elegia




Mroczny jest ranek we mgle; za wąskim portowym ujściem

W bezruchu leży morze pod kotarami obłoków;

Sennie łyskają żagle na widnokręgu odległym,

Jak jakieś wieże miasta u samej krawędzi morza.



Z wolna, cicho i godnie żeglują naprzód w ocean,

A z nimi moje myśli przez bezgraniczne odmęty,

Niesione coraz dalej nienasyconą tęsknotą

Ku Wyspom Hesperyjskim i ku ausońskim wybrzeżom.



Teraz żagli już nie ma, zapadły się w oceanie;

Głębie morskie wchłonęły wieżyce tamtego miasta!

Wszystko zgasło prócz tego, co stoi blisko na redzie,

Na kotwicy, bez żagli, i z mgły wyłania swój ogrom.



Zgasły też ciemne myśli, nienasycone tęsknoty;

Zapłonęły obłoków baszty w oceanie marzeń;

I oto moje serce w cichej stanęło przystani,

Zakotwiczone wiarą, przycumowane miłością!



Henry Wadsworth Longfellow

przekład Juliusz Żuławski

Piosenka




Znów wędrujemy ciepłym krajem,

malachitową łąką morza.

(Ptaki powrotne umierają

wśród pomarańczy na rozdrożach.)



Na fioletowoszarych łąkach

niebo rozpina płynność arkad.

Pejzaż w powieki miękko wsiąka,

zakrzepła sól na nagich wargach.



A wieczorami w prądach zatok

noc liże morze słodką grzywą.

Jak miękkie gruszki brzmieje lato

wiatrem sparzone jak pokrzywą.



Przed fontannami perłowymi

noc winogrona gwiazd rozdaje.

Znów wędrujemy ciepłą ziemią,

znów wędrujemy ciepłym krajem.