Pokazywanie postów oznaczonych etykietą deszcz. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą deszcz. Pokaż wszystkie posty

[Kiedy chłodny deszcz pada...]


Kiedy chłodny deszcz pada, wchodzę między drzewa,

I zimna, szmerna ciemność zaraz mnie uwięzi,

Nie wiem, czy szumią liście, czy szumi ulewa

I radość moja wzrasta wśród mokrych gałęzi.


Wszystko, czym co dzień żyję, gdzieś się zaprzepaszcza,

Przytulam się do drzewa i chłód mnie przenika,

Siostra noc mnie przygarnia połą swego płaszcza,

I świat się odnajduje — w miarę jak świat znika.


Jarosław Iwaszkiewicz, Lato 1932

Deszcz




Deszcz, połyskiem otoczone

ciemne odłamki wielkości,

w prześwicie jasno runął

senny krąg, bliżej snu,

bardzo wysoko rozpłomienił się

głuchy upadek błękitu —


Na stokach, światła światłość

istny gąszcz jasności,

opływa jak morze, lodowe

ogrody, przestrzenią owiane

domy słońca —



Ścieżka rozkwitającej wysokości,

odgranicza wzgórza zbudowane w czasie,

od poranka biały ogień

poprzez ociężałe od promieni

lasy — do niezmierzonych

dziennych snów...




przekład Stefan H. Kaszyński

[Zasnąłem mocno, będąc prosto z drogi]




Zasnąłem mocno, będąc prosto z  drogi,

A chmury szły i z nimi zlatywałem

W ojczyste góry, na pachnące stogi,

Gdzie niegdyś w młodych objęciach  sypiałem.



Nad ranem przebiegł po paryskich dachach

Deszcz i mnie zbudził. I czułem półsenny,

Jak gra mosiężnych parapetów blacha,

Jak bębnią krople po szybach okiennych.



Przez tę muzykę, przez smutne pluskanie

— Ty śpisz? — głos miły przebił się z lat starych,

Błysnął jak słońce na karpackim sianie

Zgubiony sen i opromienił Paryż.




przekład Bohdan Zadura

Deszcz




To rozdzwoni się nad wieże w złocie kopuł,

to jak rzeki nurt wezbrany krzyczy w ucho.

Dzień deszczowy obszedł miasto wokół,

pluszcze głucho.



O czym myślisz w takiej właśnie chwili?



Myślę o tym, dlaczego tak myli

na rękawie twego futra znamię,

co mnie jak kamień ugodziło,

czyje wspierało ciebie ramię

i czy wyświechta czas naszą miłość.



Znowu dudni uporczywy rytm ulewy,

bębni w drzewa, bębni w każdy dach,

wystukuje moje smutki, moje gniewy,

wątpliwości, wszystek głupi strach.



To rozdzwoni się nad wieże w złocie kopuł,

to jak rzeki nurt wezbrany krzyczy w ucho.

Dzień deszczowy obszedł miasto wokół.

Pluszcze głucho.



Miroslav Válek

przekład Jerzy Pleśniarowicz

Czary







Źrenic spłoszenie,

świetlista władza,

róża żywopłot

zwinnie przesadza,

w świateł rozbiegu

chmura nabrzmiewa,

już błyskawicą

siecze ulewa,

dołem — jeziora

lustrzany przybór,

miła, ja czekam,

czym prędzej przybądź!

błękit rozmyty

chlusnął na ogród,

suknię zmoczoną

ściągnij na progu,

ale ulewa!

ściągnij koszulę,

deszcz jak dwie strugi

złączy nas czule.



Miklós Radnóti

przekład Wiktor Woroszylski

Kochankowie w deszczu




Wciąż pada. Mówisz: Chodźmy już do domu.

Lecz ja to lubię, a więc proszę: Nie,

raczej pod drzewem stańmy po kryjomu,

spleceni mocno jak gałęzie dwie.



A niech tam pada. Niech tam sobie pada.

Może tak bębnić do samego rana.

To brzmi, to brzmi jak piękna serenada

pod twoim oknem, moja ukochana.



I brzmi wciąż mocniej, rośnie wciąż wspanialej,

jak nasza miłość, tęsknota, czuwanie.

I pada deszcz. Tak mocno, tak wytrwale.

Ale będziemy czekać, aż przestanie.



Pavol Horov

przekład Witold Zechenter

Wspomnienie Francji








Pomyśl ze mną: niebo Paryża, wielki zimowit jesieni...

Nakupiliśmy serc u kwiaciarek:

były niebieskie, rozkwitły w wodzie.

Zaczęło padać w naszym pokoju

i przyszedł nasz sąsiad, monsieur Le Songe, chudy człowieczek.

Graliśmy w karty, przegrałem źrenice,

pożyczyłaś mi włosy, przegrałem je, on nas powalił na ziemię.

Wyszedł drzwiami, za nim wyszedł deszcz.

Byliśmy martwi, mogliśmy oddychać.



Paul Celan

przekład Ryszard Krynicki

Chiński wiersz




Czytałem chiński wiersz

napisany przed tysiącem lat.

Autor opowiada o deszczu

padającym przez całą noc

na bambusowy dach łodzi

i o spokoju, który nareszcie

zagościł w jego sercu.



Czy to zbieg okoliczności,

że znowu jest listopad i mgła

i ołowiany zmierzch?

Czy to przypadek,

że znowu ktoś żyje?



Poeci przywiązują wielką wagę

do sukcesów i nagród,

ale jesień po jesieni

odziera z liści dumne drzewa

i jeśli coś zostaje

to delikatny szmer deszczu

w wierszach, które nie są

ani radosne, ani smutne.



Tylko czystość jest niewidoczna

i wieczór, kiedy cień i światło

zapominają o nas na moment

zajęte tasowaniem tajemnic.



Deszcz jesienny








O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Wieczornych snów mary powiewne, dziewicze

Na próżno czekały na słońca oblicze...

W dal poszły przez chmurną pustynię piaszczystą,

W dal ciemną bezkresną, w dal szarą i mglistą...

Odziane w łachmany szat czarnej żałoby

Szukają ustronia na ciche swe groby,

A smutek cień kładzie na licu ich młodem...

Powolnym i długim wśród dżdżu korowodem

W dal idą na smutek i życie tułacze,

A z oczu im lecą łzy... Rozpacz tak płacze...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Ktoś dziś mnie opuścił w ten chmurny dzień słotny...

Kto? Nie wiem... Ktoś odszedł i jestem samotny...

Ktoś umarł... Kto? Próżno w pamięci swej grzebię...

Ktoś drogi... wszak byłem na jakimś pogrzebie...

Tak... Szczęście przyjść chciało, lecz mroków się zlękło.

Ktoś chciał mnie ukochać, lecz serce mu pękło,

Gdy poznał, że we mnie skrę roztlić chce próżno...

Zmarł nędzarz, nim ludzie go wsparli jałmużną...

Gdzieś pożar spopielił zagrodę wieśniaczą...

Spaliły się dzieci... Jak ludzie w krąg płaczą...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...



Przez ogród mój szatan szedł smutny śmiertelnie

I zmienił go w straszną, okropną pustelnię...

Z ponurym, na piersi zwieszonym szedł czołem

I kwiaty kwitnące przysypał popiołem,

Trawniki zarzucił bryłami kamienia

I posiał szał trwogi i śmierć przerażenia...

Aż strwożon swym dziełem, brzemieniem ołowiu

Położył się na tym kamiennym pustkowiu,

By w piersi łkające przytłumić rozpacze

I smutków potwornych płomienne łzy płacze...



To w szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny

I pluszcze jednaki, miarowy, niezmienny,

Dżdżu krople padają i tłuką w me okno...

Jęk szklany... płacz szklany... a szyby w mgle mokną

I światła szarego blask sączy się senny...

O szyby deszcz dzwoni, deszcz dzwoni jesienny...