Spokój dzikich istnień

Kiedy niepokój o świat we mnie narasta,

kiedy w nocy budzi mnie najmniejszy dźwięk,

kiedy dręczę się myślą, co czeka moje dzieci i mnie,

idę tam, gdzie na wodzie spoczywa

piękny dziki kaczor, gdzie wielka czapla pożywia się.

Wchodzę w spokój dzikich istnień,

co nie obciążają swojego życia przeczuciem

smutku. Stoję wobec wody milczącej,

czuję nad sobą obecność gwiazd, ślepych w dzień,

czekających ze światłem. Przez chwilę

odpoczywam w uroku światła, jestem wolny.

Wendell Berry

przekład Tadeusz Rybowski 

Płomyczek

Skromny jest płomień świecy

w mroku już bez tchu



Palić się prosto Wypalić

Wosk pachnie spokojem



I bez protestu zasnąć

Knot dymi jeszcze przez chwilę



Niczego już nie chłonę

Wszechświat mnie pochłania

Claude Roy

przekład Krystyna Rodowska

Pasek Brygidy

Dla Adele

Poprzedni list pisałem, czując pod nim słoje

Wiejskiego stołu, a na włosach białe płatki

Magnolii w Południowej Karolinie; w swojej

Czystej bieli dach kroił, jak dziób parostatku,



Słoneczny blask dziedzińca na pół i na skos.

Cieszył mnie wczesny upał i pierwsza od wielu

Tygodni chwila ciszy. Mącił ją tylko głos

Przedrzeźniacza i błogo wyrazisty przelot



Leciutkich pobrzękiwań niewidocznych strun:

Jak gdyby żeńskich rymów w wędrówce na północ,

Gdzie tę muzykę brałaś na siebie jak ból

Lata, jak to, co z przeczuć ziemi się wysnuło.



Dziś dzień świętej Brygidy, pierwszy płatek śniegu

Spadł na Wicklow i Pasek Brygidy ci splatam,

A w każdym razie coś magicznie kolistego

(Jak obręcze krynolin w zapomnianych latach),



Skręconego ze słomy: podarek, co leczy

Wszystko, cokolwiek w swoim lekkim kręgu zawrze,

Rytuał tak wiosenny, niecodzienny, wieczny,

Jak każdy z twoich kroków w drodze z dziś do zawsze.

Seamus Heaney

Bessy i jej kołowrotek

O, lubię kołowrotka stuk,

Gdy kądziel spływa do mych nóg,

Od stóp do głów ubierze mnie,

Cieplutko, miło będzie w niej.

Lubię tak o zachodzie siąść,

W gasnącym słońcu śpiewać, prząść,

Już po wieczerzy wyjść przed próg

I słyszeć kołowrotka stuk.



Gdzie cień słomianej strzechy legł,

Strumyki łączą chyży bieg.

Do wonnej brzozy biały głóg

Ponad sadzawką szuka dróg,

Jak gdyby chciał w upalny dzień

Ptaszkom i rybkom dawać cień.

Słońce się kładzie u mych nóg.

O, lubię kołowrotka stuk!



Na dębie dziki gołąb siadł,

Grucha — smutnemu echu rad,

A makolągwy tworzą wtór,

W leszczynie wiodąc gwarny spór.

Derkacz gdzieś w koniczynie gra

I kuropatwa pośród traw,

Jaskółka w górze toczy łuk.

O, lubię kołowrotka stuk!



By kupić — sprzedać nie mam nic,

Nie muszę pilnie uchem strzyc.

Któż by ten skromny zmienił stan,

By żyć jak dumny, wielki pan?

Czy komuś z możnych uciech gwar,

Przelotnych zabaw zwodny czar

Tyle spokoju przynieść mógł,

Co Bessy — kołowrotka stuk?

Robert Burns

przekład Ludmiła Marjańska

Chiński wiersz

Czytałem chiński wiersz

napisany przed tysiącem lat.

Autor opowiada o deszczu

padającym przez całą noc

na bambusowy dach łodzi

i o spokoju, który nareszcie

zagościł w jego sercu.



Czy to zbieg okoliczności,

że znowu jest listopad i mgła

i ołowiany zmierzch?

Czy to przypadek,

że znowu ktoś żyje?



Poeci przywiązują wielką wagę

do sukcesów i nagród,

ale jesień po jesieni

odziera z liści dumne drzewa

i jeśli coś zostaje

to delikatny szmer deszczu

w wierszach, które nie są

ani radosne, ani smutne.



Tylko czystość jest niewidoczna

i wieczór, kiedy cień i światło

zapominają o nas na moment

zajęte tasowaniem tajemnic.

Adam Zagajewski