Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cwietajewa M. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Cwietajewa M. Pokaż wszystkie posty

Babuni




                                                          Henryk Rodakowski, Matka



Twarzy pociągły i twardy owal,

Czarna suknia do kostek...

Młoda babuniu! A kto całował

Usta twoje wyniosłe?


Ręce, w pałacu od świateł złotym,


Grały Szopena sonaty...

I włosy spięte w spiralne sploty

Wokół twarzy twej lodowatej.


Twe ciemne oczy patrzą tak władczo,


jakbyś bronić się była gotowa.

Młode kobiety tak wcale nie patrzą,

Kim jesteś, babuniu młoda?


Ile uniosłaś ze sobą nadziei


(Jaki żar duszę prześwietlał?)

W nienasycone otchłanie ziemi,

Polko dwudziestoletnia!


Dzień był łagodny, wiatr wiał od gór.


Zgasły gwiazdy ciemne i srogie.

— Babuniu! — Czy ten okrutny bunt

W sercu mym — nie po tobie?...



Marina Cwietajewa

przekład Joanna Salamon



*



Бабушке



Продолговатый и твердый овал,


Черного платья раструбы...


Юная бабушка! Кто целовал

Ваши надменные губы?


Руки, которые в залах дворца


Вальсы Шопена играли...

По сторонам ледяного лица

Локоны, в виде спирали.


Темный, прямой и взыскательный взгляд.


Взгляд, к обороне готовый.

Юные женщины так не глядят.

Юная бабушка, кто вы?


Сколько возможностей вы унесли,


И невозможностей — сколько? —

В ненасытимую прорву земли,

Двадцатилетняя полька!


День был невинен, и ветер был свеж.

Темные звезды погасли.

— Бабушка! — Этот жестокий мятеж

В сердце моем — не от вас ли?...

Wiersze Błoka







I



Imię twe — ptaszyna w ręku,

Imię twe — sopelek w ręku.

Jedno jedyne ust poruszenie,

Pięć liter — imię twe — drgnienie,

Piłeczka w biegu schwytana,

Srebrna pieśń dawno słyszana.



Kamień, rzucony w cichą głębinę,

Wyszlocha pluskiem twe imię.

W słabym odgłosie nocnego biegu

Huczy twe imię, jak pieśń w szeregu,

I zagra nam je w skroń

Sucho trzeszcząca broń.



Imię twe, ach — czyż można!

Imię twe — pocałunek w oczy, z ostrożna,

W maleńkie, głośno bijące serce...

Imię twe — pocałunek w śniegu kobierce...

Źródlane, lodowate, błękitne potoki...

Z twoim imieniem sen głęboki...



III



Idziesz w stronę zachodu słońca,

Zachodnie masz światła przed sobą.

Idziesz w stronę zachodu słońca,

Zadymka ślad zamiata za tobą.



Beznamiętny — za mym oknem, cały w zorzy,

Po śniegu idziesz, który kroki głuszy,

Cudowny zesłanniku boży,

Światłości cicha mojej duszy.



Na duszę twoją nie nastaję

I nic ze mnie na twej drodze nie stanie.

Ręki, która przeźroczysta się zdaje,

Nowym gwoździem nie zranię.



I po imieniu nie zawołam,

I rąk nie wyciągnę ku twej stronie,

Przed świętością woskowego czoła

Tylko z daleka się pokłonię.



Pod powolnym śniegiem stojąc,

Klęknę w zapatrzeniu pokornym

I w najświętsze imię twoje

Ucałuję śnieg wieczorny.



W owym miejscu, po którym wyniośle

Ty przyszedłeś w ciszy śmiertelnej,

Światłości cicha — boży pośle —

Mej duszy władco niepodzielny.



V



W mojej Moskwie — goreją kopuły.

W mojej Moskwie — dzwony głos rozsnuły,

I grobowców stoi szereg nieczuły —

W nich cary drzemią i caryce.



I nic nie wiesz, że na Kremlu o zorzy

Lżej oddychać niż na całej ziemi bożej,

I nic nie wiesz, że się modlę do zorzy —

Do ciebie się modlę, białolicy.



I przechodzisz nad swą Newą daleką

O tej porze, gdy nad Moskwą-rzeką

Stoję z głową pochyloną nad rzeką,

A latarnie ślepną na ulicy.



Kocham ciebie całonocnym czuwaniem

I wsłuchuję się w ciebie tym czuwaniem,

W tej godzinie, gdy na Kremlu przed świtaniem

Budzą się ze snu dzwonnicy.


Lecz nie spotka moja rzeka — twojej rzeki,

Lecz nie spotka moja ręka — twojej ręki...

Radość moja tak długa z łaski bożej,

Póki zorza nie dogoni zorzy.



Marina Cwietajewa

przekład Wacław Denhoff-Czarnocki (I) i Salomea Galecka (III, V)

Tak się wsłuchują




1



Tak się wsłuchują (uszy ujścia —

W szmer źródeł z gór wytrysłych).

Tak w kwiaty się wkwiecają usta:

W głąb — do utraty zmysłów!



W powietrzu tak, błękitnobladym,

Bezdennych pragnień ssanie.

Dzieci, w błękicie prześcieradeł,

Tak się wpatrują w pamięć.



Tak młodzik w krwi się wmyśla migot,

Już nie niewinny odtąd.

...I tak się wmiłowują w miłość:

Wpadają w padół: w otchłań.



2



Wzroku matowy, jak zza mgły,

Rzeczowo wszystko wysłów.

...Pijąc — tak się wpijając w łyk:

W głąb — do utraty zmysłów!



W tkaninę się wsnuwając, tkacz

tak tka ostatni wątek.

Tak dzieci się wpłakują w płacz,

Wsypiają w snu zakątek.



Tak wwirowują się... (O krzyż

Pański — z tym pląsem wiecznym!)

Tak dzieci się wkrzykują w krzyk,

Wszeptują w szept bezpieczny.



Tak użądlona krew się wżmija

W żal wrzący — lecz bez jadu!

Tak bólem się wbłagują w miłość:

Wpadają w otchłań: w padół.



Marina Cwietajewa

przekład Wiktor Woroszylski