Pokazywanie postów oznaczonych etykietą getto. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą getto. Pokaż wszystkie posty

Campo di Fiori




W Rzymie na Campo di Fiori.

Kosze oliwek i cytryn,

Bruk opryskany winem

I odłamkami kwiatów.

Różowe owoce morza

Sypią na stoły przekupnie,

Naręcza ciemnych winogron

Padają na puch brzoskwini.



Tu na tym właśnie placu

Spalono Giordana Bruna,

Kat płomień stosu zażegał

W kole ciekawej gawiedzi.

A kiedy płomień przygasnął,

Znów pełne były tawerny,

Kosze oliwek i cytryn

Nieśli przekupnie na głowach.



Wspomniałem Campo di Fiori

W Warszawie przy karuzeli,

W pogodny wieczór wiosenny,

Przy dźwiękach skocznej muzyki.

Salwy za murem getta

Głuszyła skoczna melodia

I wzlatywały pary

Wysoko w pogodne niebo.



Czasem wiatr z domów płonących

Przynosił czarne latawce,

Łapali płatki w powietrzu

Jadący na karuzeli.

Rozwiewał suknie dziewczynom

Ten wiatr od domów płonących,

Śmiały się tłumy wesołe

W czas pięknej warszawskiej niedzieli.



Morał ktoś może wyczyta

Że lud warszawski czy rzymski

Handluje, bawi się, kocha

Mijając męczeńskie stosy.

Inny ktoś morał wyczyta

O rzeczy ludzkich mijaniu,

O zapomnieniu, co rośnie,

Nim jeszcze płomień przygasnął.



Ja jednak wtedy myślałem

O samotności ginących

O tym, że kiedy Giordano

Wstępował na rusztowanie,

Nie znalazł w ludzkim języku

Ani jednego wyrazu,

Aby nim ludzkość pożegnać,

Tę ludzkość, która zostaje.



Już biegli wychylać wino,

Sprzedawać białe rozgwiazdy,

Kosze oliwek i cytryn

Nieśli w wesołym gwarze.

I był już od nich odległy,

Jakby minęły wieki,

A oni chwilę czekali

Na jego odlot w pożarze.



I ci, ginący, samotni,

Już zapomniani od świata,

Język ich stał się nam obcy

Jak język dawnej planety.

Aż wszystko będzie legendą

I wtedy po wielu latach

Na nowym Campo di Fiori

Bunt wznieci słowo poety.



Warszawa 1943


Czesław Miłosz, Ocalenie

W getcie




Jak kroki zaplątane w piach,

Zmęczonych niewolników tłumy

W wszystkich naszego getta dniach

Wloką się przez bezsenne noce...



Cięższy niż ołów mija czas,

Minuty strachu, przerażenia.

Prośmy, by dzień opuścił nas,

By noc szczęśliwie przeminęła.



Nie śpiąc, w napięciu każdy czuwa,

Tylko się nagły czai strach,

Los kogoś z nocy wydobywa,

Żeby się katem jego stać...



Leżymy, wokół grozy napór,

Gdy nagle słychać: skrzypią drzwi,

Serce zamiera — głodna mysz

Przegryza twardy papier.



Truchleją ludzie, gdy się wznoszą

Na dworze w wietrze śmierci,

Bez słowa, niemo się żegnają —

Z matką, z żonami, z dziećmi.



I znowu leżą, wokół strach,

W ciemnościach niewolnicy —

W wszystkich naszego getta dniach,

Poprzez bezsenne nocy.



Kraków-getto, maj 1942

(Łagiewniki)




przekład Zbigniew Jerzyna