Koszary

nawet ich nie widzimy i nie wiemy jakie są

przecież przed świtem wybiegamy z nich i wracamy

o północy

pewnie są murowane

jeszcze dziś pachnie w nich końskim potem

i sianem ze stajni husarskiego regimentu

zdaje się że mają kamienne schody

a kiedy skrobiemy ich nieskończenie czarną podłogę

odłamkami szkła i tępymi brzytwami

to jest tak jakbyśmy skrobali grzbiet wielkiego wieloryba

który ugrzązł na mieliźnie

w listopadowej mgle o szóstej rano

rozlega się trąbka pobudki

odrywająca każdego od jego nocnej dziewczyny

i przy chrapliwych pokrzykiwaniach kaprali

druga zmiana zeskakuje na głowy pierwszej

w żaden sposób nie możemy rozewrzeć powiek a dłonie

wciąż jeszcze wyciągają się ku odpływającym dziewczętom

i tak zaczyna się dzień.

Jurij Andruchowycz

przekład Bohdan Zadura

Zorza poranna

Pobudka grała na dziedzińcach koszar

I dmuchał wiatr po latarnianych kloszach.

Była godzina, kiedy sny złośliwe

Targają chłopców za czarniawą grzywę;

Gdy lampa tocząc źrenicą przekrwioną

Od dnia odcina się plamą czerwoną;

Gdy dusza ciałem przywalona sennym

Powtarza walkę lampy z światłem dziennym.

Jak łzy na twarzy, które wietrzyk spija,

Tak drżąc w powietrzu mnóstwo rzeczy mija.

On ma dość pióra, ona — dość kochania.



Tu, owdzie dym się nad domem wyłania.

Płatne kobiety z rozchyloną wargą,

Z siną powieką, śpią tępo i twardo;

Nędzarki, chroniąc piersi chude, zimne,

Dmuchają w palce i w piecyki dymne.

Była godzina, gdy w biedzie i chłodzie

Wzrastały bóle kobiety w porodzie.

Jak spazmy, zanim krew do ust się rzuci,

Pruł szarą przestrzeń z dala śpiew koguci.



Gmachy grążyły się we mglistej toni,

W szpitalach chorzy leżeli w agonii,

Ostatnie w czkawce wydając rzężene.

Nocni birbanci wlekli się jak cienie.



Jutrznia, różowo, zielono ubrana,

Szła wolno, brzęcząc, gdzie pusta Sekwana.

Staruszek Paryż powieki przecierał

pracowicie stos narzędzi zbierał.

Charles Baudelaire

przekład Adam Ważyk