Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Goethe JW. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Goethe JW. Pokaż wszystkie posty

[Ciemność się opuszcza z wolna...]




Ciemność się opuszcza z wolna,

Wchłania kształty mroczne tło;

Oto gwiazda już wieczorna

Pierwszą zabłysnęła skrą!

Wszystko chwieje się i gubi,

W górę umykają mgły;

Czarne głębin znacząc smugi

Głuchym snem jezioro śpi.



Tam od wschodu gdzieś migocze

Blask miesięczny — pełga dal...

Na wysmukłych wierzb warkocze

Przypływ prysł igraszką fal.

I poświata Luny blada

Mży przez cieni zwiewną sieć:

A w źrenice chłód się wkrada,

By na sercu ciszą lec.



Johann Wolfgang Goethe

przekład Stefan Zarębski

Bliskość ukochanego




Gdy słońca blask nad morza lśni głębiną,

Myślę o tobie, miły.

Wzywałam cię, gdy księżyc niebem płynął

I zdroje się srebrzyły.



Widzę cię tam, gdzie skraj dalekiej drogi

Szarym zasnuty pyłem,

A nocą gdzieś wędrowiec drży ubogi

Na ścieżynie zawiłej.



Słyszę twój głos w szumie spienionej fali

Bijącej o wybrzeże,

Lub w cichy gaj przychodzę słuchać dali

W zamierającym szmerze.



I wtedy wiem, że jesteś przy mnie, blisko,

Choć oddal cię ukryła —

Przygasa dzień, wnet gwiazdy mi zabłysną,

O, gdybym przy tobie była!




Johann Wolfgang Goethe

przekład Wanda Markowska



*



Nähe des Geliebten



Ich denke dein, wenn mir der Sonne Schimmer

vom Meere strahlt;

Ich denke dein, wenn sich des Mondes Flimmer

In Quellen malt.


Ich sehe dich, wenn auf dem fernen Wege

Der Staub sich hebt;

In tiefer Nacht, wenn auf dem schmalen Stege

Der Wandrer bebt.



Ich höre dich, wenn dort mit dumpfem Rauschen

Die Welle steigt.

Im stillen Haine geh' ich oft zu lauschen,

Wenn alles schweigt.



Ich bin bei dir; du seist auch noch so ferne,

Du bist mir nah!

Die Sonne sinkt, bald leuchten mir die Sterne.

O, wärst du da!



Król Olch




Noc padła na las, las w mroku spał,

Ktoś nocą lasem na koniu gnał.

Tętniło echo wśród olch i brzóz,

Gdy ojciec syna do domu wiózł.



— Cóż tobie, synku, że w las patrzysz tak?

Tam ojcze, on, król olch, daje znak,

Ma płaszcz, koronę i biały tren.

— To mgła, mój synku, albo sen.



"Pójdź chłopcze w las, w ten głuchy las!

Wesoło będzie płynąć czas.

Przedziwne czary roztoczę w krąg,

Złotolitą chustkę dam ci do rąk".



— Czy słyszysz, mój ojcze, ten głos w gęstwinie drzew?

To król mnie wabi, to jego śpiew.

— To wiatr, mój synku, to wiatru głos,

Szeleści olcha i szumi wrzos.



"Gdy wejdziesz, chłopcze w ten głuchy las,

Ujrzysz me córki przy blasku gwiazd.

Moje córki nucąc pląsają na mchu,

A każda z mych córek piękniejsza od snu".



— Czy widzisz, mój ojcze, tam tańczą wśród drzew

Srebrne królewny, czy słyszysz ich śpiew?

— O, synku mój, to księżyc tak lśni,

To księżyc tańczy wśród czarnych pni.



"Pójdź do mnie, mój chłopcze, w głęboki las!

Ach, strzeż się, bo wołam już ostatni raz!"

— Czy widzisz, mój ojcze, król zbliża się tu,

Już w oczach mi ciemno i brak mi tchu. —



Więc ojciec syna w ramionach swych skrył

I konia ostrogą popędził co sił.

Nie wiedział, że syn skonał mu już

W tym głuchym lesie wśród olch i brzóz.



Johann Wolfgang Goethe

przekład Wisława Szymborska

Boski pierwiastek




Bądź, człowieku, szlachetny,

Uczynny i dobry!

Gdyż to jedynie

Odróżnia ciebie

Od innych istot,

Które znamy.



Sława nieznanym

Wyższym istotom,

Które przeczuwamy!

Naśladuj je, człowieku,

I niech twój przykład

Da nam uwierzyć w ich istnienie.



Nieczuła bowiem

Jest przyroda:

Wschodzi słońce jednako

Nad Złem i Dobrem

I świecą dla zbrodniarza,

Jak i dla cnotliwych,

Księżyc i gwiazdy.



Wiatry i rzeki,

Gromy i grady

Prą ciągle naprzód

I w drodze swojej

Ogarniają

Jednych i drugich.



Tak samo szczęście

Krąży wśród tłumu,

Głaszcze niewinne

Chłopca kędziory

Albo dotyka

Łysego czerepu przestępcy.



Podług odwiecznych

Stalowych praw

Musimy wszyscy

Dopełnić

Kręgu

Naszego bytu.



Lecz tylko człowiek

Czyni rzeczy niemożliwe;

Rozróżnia bowiem,

Wybiera i sądzi,

I może chwilę

Obdarzyć trwałością.



Jemu jednemu wolno

Dobrych nagradzać,

A karać złych,

Zbawiać i ratować,

A wszystko błędne

Pętać pożytecznie.



Czcijmy więc przeto

Nieśmiertelnych,

Jakoby ludzi

Czyniących olbrzymio

To, co najlepsi

Tu czynią lub chcą czynić w małem.



Szlachetny człowiecze,

Bądź uczynny i dobry!

I twórz bez przerwy

Pożytek, Dobro,

I bądź nam wzorem

Owych przeczuwanych bytów.



Johann Wolfgang Goethe

przekład Jarosław Iwaszkiewicz