Jarmark świata

Gdzieś zabłąkani wśród straganów

gdzie kupisz wszystko co ci trzeba

— czyste sumienie za grosz podły

i za grosz podły pamięć sprzedasz



Na tym jarmarku gdzie barw siedem

przez jedno szkiełko świat przewleka

chciwość ma pięć zachłannych palców

grosz je otwiera i zamyka



W pogoni za straconą szansą

gdzie się fortuna toczy kołem

na opętańczej karuzeli

wyświecisz spryt w wysoki połysk



Gdzieś ogień ziemię w kamień zmienia

i głód ma swoje wielkie święto

płoną gdzieś dachy — a ty patrzysz

opięty szczelnie w obojętność



Porosły sadzą dni powszednie

pod grubą warstwą śpi zwierciadło

Może są jeszcze czyste śniegi

i źródła z których tryska światło



Może są jeszcze miejsca inne

czas nie do końca odmroczony

gwiazda co drogę nam pokaże

do ludzi w ludzi przemienionych



Dzwon się zachłyśnie winem nieba

i ziemią z niebem się podzieli

zwoła swym głosem do wesela

ludzi — co tańca zapomnieli



Bo przecież jest bo gdzieś być musi

to miejsce co wśród chmur jaśnieje

rzeka co płynie w jedną stronę

i wiatr co w jedną stronę wieje

Tadeusz Śliwiak