Nadmorska noc




Na końcu świata, tu, na morskim brzegu,

tu najlogiczniej

szukacie spraw najpierwszych, snu i gniewu,

jak w czas antyczny.



Morze się chwieje, morze się z posad rusza,

wielka Niniwa.

O marnotrawna duszo, skąpa duszo,

dokąd odpływasz?



Spójrz Sofoklesie gniewny na dół z okna,

gdzie w ślaz kwitnący

alkoholowe spadają prędkie krople,

blaszki błyszczące.



Na spotkanie mądrości nadchodzącej na starość,

płowe święte już wyszły,

a za nimi pełzają wolno tygrysy żaru,

jak w czas antyczny.



Noc już paruje, noc — zmętniały eter,

dojrzewają dramaty.

Roztulają się w nocnych ciemnościach łona heter,

ogromne kwiaty.



Wszystko jest rytmem. Skrzypce zaszemrały,

wzdycha noc duszna.

Ludzie w niej płyną jak morskie ukwiały,

w ich sercach pustka.



Od morza ciągnie zapach ryb i soli

tak bezgraniczny,

tak mocny, że aż boli, że aż boli,

jak w czas antyczny.



Ivan Skála

przekład Beata Szymańska

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz