Słonko

Żółknie zboże.

Słoma na kapelusze 

pięknie dojrzewa.

Leniwe dzięcioły stukają w drzewo.

Wszędzie na świecie znaczy to SOS.

W błękitnym powietrzu roztopił się las.

Kochankowie w nim siedzą z bladymi twarzami,

piją słonko z octem,

jedzą kwaśne jabłka,

rachują palce rąk i nóg,

cieszą się, że to na życie wystarczy.



Modry las. Nad lasem się chmurzy.

Z chmur nagle odłamała się błyskawica.

Ziemia się przechyliła.

Sosny uderzyły ciałem o ciało.

Tak się zlękłaś, że aż pociemniało.



A ja bym ci kupił

letnią burzę z kwiatami,

potulną błyskawicę, która by się w nich pasła.

Choćbym nie miał na chleb i na sól,

na odrobinę słonka miałbym.



Niczego ci nie wymawiam.

Ciebie każdy lubi.

Tobie to wszyscy z ręki wyczytają:



Gdy się uśmiechasz

wschodzą tęcze pawi

i tam, gdzie stąpniesz — źródła rzek.



Pożółkłe zboże.

Słoma na kapeluszu

właśnie dojrzewa.



Lecz ja chodzę z odkrytą głową

udręki pełną.

Miroslav Válek

przekład Michał Sprusiński