Dla miłości twej
Pałac mego umysłu zburzę,
Myśli z zakamarków wypłoszę,
Wyobraźni kraj opustoszę,
Na kawałki roztrzaskam duszę
Dla miłości twej.
Dla miłości twej
Drzewem będę na góry szczycie,
Wzwyż koronę zieloną wzniosę,
Gniew błyskawic i gromów zniosę,
Każdej zimy postradam życie
Dla miłości twej.
Dla miłości twej
W kamień, w głaz podziemny się zmienię,
Krwawym ogniem płonąc w czeluści,
Bólem, który mnie nie opuści,
Niemo przyjmę wieczne cierpienie
Dla miłości twej.
Dla miłości twej
Duszę mą od Boga wyproszę,
Roztrzaskaną — z powrotem skleję
Przyozdobię w dobroć, w nadzieję,
By istocie wręczyć najdroższej —
Dla miłości twej.
Mihály Vörösmarty
przekład Wiktor Woroszylski
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz