Człowiek, którego kocham...

Słuchaj, nim się za mną zamkną drzwi

Jedno jeszcze chcę powiedzieć ci

Jesteś młody, talent masz — któż lepiej wie niż ja

Że sławę i pieniądze będziesz miał

Kobiet tyle, ile będziesz chciał?

A gdy ci los to wszystko da...

Niech ci nie będzie żal — nie wołaj mnie

Przed siebie prosto idź — nie wołaj mnie

Niech ci nie będzie wstyd

Gdy innej więcej szczęścia dasz

Tym łatwiej będzie nam — nie wołaj mnie

I kiedy będziesz sam — nie wołaj mnie

Idź prosto na sam szczyt

I ludziom pokaż jasną twarz

Powiedz sobie — trudno, trzeba było

Usta zatnij, wiesz

Wyrzuć mnie z pamięci, serca siłą

Tak jak ja próbuję też

Niech ci nie będzie żal — nie wołaj mnie

I listy moje spal — nie wołaj mnie

Zniszcz każdy ślad i znak

I powiedz — trudno, los tak chciał...

Słuchaj, przecież wszystko może być

Gdybyś chory był lub zaczął pić

Gdybyś stracił wiarę w talent swój i swoją moc

Gdyby cię ktoś zdradził albo zwiódł

Gdybyś cierpiał nędzę albo głód

I został sam w jesienną noc...

Niech ci nie będzie żal — zawołaj mnie

Przez mrok i świt, i dal — zawołaj mnie

Niech ci nie będzie wstyd

Że do mnie wracasz dolą złą

Niech ci nie będzie żal — zawołaj mnie

Stań w oknie, krzyknij w dal — zawołaj mnie

Stań w oknie, krzyknij w noc

Tak jak się woła matkę swą

Gdzieś za siódmą górą, siódmą rzeką

Znajdzie mnie twój głos

Gdybym była nie wiem gdzie, daleko

Nie wiem z kim i gdzie — jak cios...

Przeszyje serce dreszcz — wołałeś mnie

Wybiegnę w śnieg i deszcz — wołałeś mnie

Scałuję twoje łzy

I powiem — trudno, los tak chciał...

Marian Hemar