[Tuż za swym słońcem dąż, nieszczęsny cieniu...]

Tuż za swym słońcem dąż, nieszczęsny cieniu;

Choćbyś był nocnym mrokiem,

Ona — dnia jasnym okiem,

Dąż za swym słońcem, dąż, nieszczęsny cieniu.



Dąż za tym blaskiem, co wzrok ci zaćmiéwa;

Tyś — tu, na niskiej ziemi,

Ona — między świętemi,

Lecz dąż za blaskiem, w którym świat ożywa!



Dąż za palącym promieniem jej władzy,

Którym raz osmalony,

W czerń będziesz obleczony;

Tylko on mógłby oczyścić cię z sadzy.



Dąż za nią, póki błyszczy glorii złotem;

Zła noc i jej nie minie,

Blask zgaśnie w tej godzinie;

I to cień właśnie wie najlepiej o tem.



Skoro tak zrządził los, dąż za nią stale;

Dopóki trwają nieba,

Słońcu będzie potrzeba,

Cień poniżając, wznosić się w chwale.

Thomas Campion

przekład Stanisław Barańczak