[Noc żałobną zasłoną świat cały okrywa...]

Noc żałobną zasłoną świat cały okrywa;

Na wszystko wokół rosa opada milcząca.

Śpią inni, których troska nie tak natarczywa;

Mnie jednego okrutny żal ze snu wytrąca

I na przekór potędze czarów Morfeusza

Zmrużyć zgnębiona nie pozwala dusza.



Czasem wszelako przymkną się drżące powieki

I Mapę piekła, widok duchom tylko znany,

Oglądam — piekła, w którym ja sam tkwię na wieki,

Zakuty w dyby zgryzot i smutków kajdany,

Odkąd nieszczęsnej duszy zabrano nadzieję

I nie wiem nawet, po co wciąż jeszcze istnieję.



Bólu, wpijaj się w duszę: ona pozostanie,

Gdy udręczone ciało pochłonie zagłada;

Zanieś ją w szponach w jaskiń mrok na przechowanie:

Niech na dziesięć tysięcy dusz żarłocznie spada

Twój dziób — aby nasycić cię, wystarczy jedna

Przepełniona nieszczęściem dusza moja biedna.

Thomas Campion

przekład Stanisław Barańczak