Rozżarzone owoce

             Kochać poetów

faunę PARKU YELLOWSTONE którą czeka zagłada

             kochamy przecież poezję

             poezja

             wieczna kaskada



Paryż ostrzeliwały dalekonośne armaty

             poeci w hełmach całe dnie

Lecz umarłych z miłości po co wliczać w straty?

             Paryżu, adieu!



             Opływaliśmy Afrykę

a ryby z diamentowymi oczyma

umierały w śrubach parowca

                    najbardziej boli

                    kiedy się wspomina



             Jak pachnie gorące powietrze

             jak upojnie

             lira murzyńska gra

rozżarzone owoce kandelabrów dojrzewają u nas dopiero

                    koło północy

                    stracił rękę na wojnie

                    pan Blaise Cendrars



              Święte ptaszyska

na nogach cienkich jak cienie

losem światów kołyszą

              Kartagina umarła

wiatr w trzciny cukrowe się wciska

              i tysiąc klarnetów wstrząsa ciszą



Tymczasem po kruchych równoleżnikach Ziemi

               HISTORIA

               stuletnim bluszczem się wspina

zdycham z pragnienia panno Muguet

               a pani milczy o tym

jak w Kartaginie smakowały wina



W gwiazdę uderzył grom

              ulewa

w powierzchnię wód

              w napięte bębny bije

w Rosji rewolucja

              Bastylia zdobyta

a poeta Majakowski nie żyje



              ale poezja

              ten miesiąc miodowy sączy słodkie soki

              w kielichy kwiatów

Jaroslav Seifert

przekład Leszek Engelking