Idąc po Oxford Street, wieczorem

                           Blask słońca bije od zachodu

                           I od płynącej ściekiem wody,

                           I od szyb, co się lśnią wilgotnie,

                           I od mosiądzu w każdym oknie.

                           Blask też w gablotce się zwierciedli

                           Przed pełnymi śmiechu oczami

                           I zębami wytwornej damy,

                           Która się różuje i bieli.

                           To gorące bóstwo też bada

                           Szpary w drzwiach, do flaszek się wkrada

                           W aptece, przenika bez biedy

                           Tajnie ich, nad którymi niegdyś

                           Sam Arystoteles się głowił,

                           Boć istniało, nim nastał człowiek.



Olśniewa również oczy kogoś, co tu idzie

Na zachód, buchaltera, który niedowidzi

I do końca dni swoich nie znajdzie ścieżyny,

Co by go z tej ulicy wywiodła w świat inny.

Kroczy z głową spuszczoną, niczego nie wita

Z ciekawością i, czemu się urodził, pyta.

Thomas Hardy

przekład Zygmunt Kubiak