Tylko róża

Między niebem a ziemią

trawa ostra i drżąca

tnie powietrze i ginie.



Przez wieki lotu swego

kropla ziemię obmyśla

i wysusza się w niebie.



A róża na ziemi wierzy zmartwychwstaniu.

Tylko róża.



Wiatr donikąd wiejący

trawę zewsząd obejrzał

smutną i szorstką trawę.



Na trawę zewsząd spojrzała

kropla przez wiatr przewiana

i znikła kropla i trawa.



A róża przytomna i dzielna

żyje w sobie głęboko

żyje w mojej pamięci

nie daje się zgubić stracić.



              Różo

              nigdy żywa nigdy umarła —

              tylko ty we mnie potrzebujesz Boga.

Piotr Matywiecki