Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy.
Pisać na przykład: "Noc jest gwiazd pełna,
i drgają błękitne gwiazdy w oddali".
Nocny wiatr krąży w niebiosach i śpiewa.
Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy.
Kochałem ją i czasami ona też mnie kochała.
W takie noce jak ta miałem ją w ramionach.
Całowałem ją tyle razy pod niebem nieskończonym.
Kochała mnie, czasami ja też ją kochałem.
Jakże nie było kochać jej wielkich oczu zapatrzonych.
Mogę pisać wiersze najsmutniejsze tej nocy.
Myśleć, że jej nie mam. Żałować, że ją straciłem.
Słuchać tej ogromnej, bez niej jeszcze ogromniejszej.
I jak rosa na łąki wiersz na serce spada.
Cóż, kiedy miłość moja nie mogła jej zatrzymać.
Noc jest gwiazd pełna, a jej nie ma przy mnie.
To wszystko. Gdzieś w dali ktoś śpiewa. Gdzieś w dali.
Moja dusza nie chce się pogodzić z tym, że ją straciłem.
Jakby przybliżyć ją chciały, szukają jej moje oczy.
Moje serce jej szuka, a jej nie ma przy mnie.
Ta sama noc jak dawniej bieli te same drzewa.
My, tamci z dawna, już nie jesteśmy ci sami.
Już jej nie kocham, na pewno, lecz jakże ją kochałem.
Mój głos szukał wiatru, aby jej słuchu dotknąć.
Z innym. Będzie z innym. Jak przed moimi pocałunkami.
Jej głos, jej ciało pełne światła. Jej oczy bezgraniczne.
Już jej nie kocham, na pewno, ale chyba ją kocham.
Tak krótka jest miłość, a tak długie zapominanie.
Że w takie noce jak ta miałem ją w ramionach,
moja dusza nie chce się pogodzić z tym, że ją straciłem.
Chociaż to byłby ostatni ból, jaki mi sprawia,
i ostatnie wiersze, jakie piszę dla niej.
Pablo Neruda
przekład Jan Zych
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz