John Atkinson Grimshaw, Październikowe złoto
Im częściej myślą dusza w próżnię życia wchodzi,
Widzi, jak sny spadają w nicości głębiny:
Nic bezmiernej tęsknoty smutku nie łagodzi
I nic nie pociesza stroskanej godziny!
Wiecznie znane już brzegi, niezmienne pejzaże,
Biegi wód zamyślonych, kędy łabędź płynie,
I żadna niespodzianka — wciąż te same twarze
Nie dające dźwięku nowego godzinie!
I zawsze, z powolnością podobną do słoty
Płaczącej w dni jesienne — gdzie przedmieście sine —
Jakiś młyn powolnymi swych skrzydeł obroty
Krąży bezustannie i miele godzinę!
Georges Rodenbach
przekład Wincenty Korab Brzozowski

Brak komentarzy:
Prześlij komentarz