Nokturn




                                           John Atkinson Grimshaw, Październikowe złoto



Im częściej myślą dusza w próżnię życia wchodzi,

Widzi, jak sny spadają w nicości głębiny:

Nic bezmiernej tęsknoty smutku nie łagodzi

             I nic nie pociesza stroskanej godziny!



Wiecznie znane już brzegi, niezmienne pejzaże,

Biegi wód zamyślonych, kędy łabędź płynie,

I żadna niespodzianka — wciąż te same twarze

             Nie dające dźwięku nowego godzinie!



I zawsze, z powolnością podobną do słoty

Płaczącej w dni jesienne — gdzie przedmieście sine —

Jakiś młyn powolnymi swych skrzydeł obroty

             Krąży bezustannie i miele godzinę!



Georges Rodenbach

przekład Wincenty Korab Brzozowski

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz