Nic mnie tak nie przeraża...

Nic mnie tak nie przeraża, jak ów spokój zwodniczy

      Twarzy w sen pogrążonej,

W marzeniach widzisz Egipt, o mumio tajemnicza

      W masce złotem zdobionej.



Dokąd wzrok twój umyka, konająca królowo

      W kolorach wyrazistych,

Którą miłość odbarwia i maluje na nowo

      Jak czarny balsamista?



Porzuć, o ma królowo, ma dzika łabędzico,

      Morza, wieki minione,

Wynurz się na powierzchnię, odzyskaj swe oblicze

      W odmętach zatopione.

Jean Cocteau

przekład Lidia Sujczyńska