[Czy jesteś tym, co piękność twa nam wmawia?...]

Czy jesteś tym, co piękność twa nam wmawia?

                   Bądź dobra zatem;

Piękność złośliwa ważności pozbawia

                   Prawa rządzące światem:

       Imitatorką wewnętrznego piękna

       Jest ta uroda, co oku dostępna.



Cóż zresztą oku, grudce marnej gliny,

                   Dostrzec się uda?

Te barw i cieni lotne plątaniny —

                   To i tak głównie złuda.

       Jedynie myśl pod pozorów pokrywą

       Dojrzeć potrafi substancję prawdziwą.



Dusza to Człowiek; bo któż zwałby ciało

                    Tym szczytnym mianem?

Ona nas zdobi urodą nietrwałą,

                     Pięknem przez się stwarzanym.

       Czemuż dom służy, albo raczej komu,

       Jeśli nie temu, kto mieszka w tym domu?



Miłość nie w oku powstaje, lecz w duszy

                      Tli się bezgłośnie

I żadna piękność tak nas nie poruszy

                      Jak ten płomień, gdy wzrośnie,

       Gdy rozgorzała miłości latarnia

       Czystą światłością dwie dusze ogarnia.

Thomas Campion

przekład Stanisław Barańczak