Piosenka o robaku

O. Batrakowej

To rzecz doprawdy niesłychana, żeby

Na taki pomysł zwykły robak wpadł:

Zapragnął naraz ujrzeć siódme niebo,

Zapragnął oddać komuś cały świat.



Od dawna tak dokoła było pusto,

Powszednie wszystko stało się i mdłe,

I wtedy robak stworzył sobie bóstwo

na obraz i na podobieństwo swe.



Nie drżała ziemia, w niebie znak nie gorzał,

Tylko się lekko rozstąpiła mgła,

Kiedy ją wreszcie dnia szóstego stworzył

I kiedy ujrzał, jak w paletku lichym szła.



Czym prędzej, nie czekając na nic więcej,

Do domu swego zaniósł ją przez próg,

Pocałunkami ogrzał zimne serce

I pantofelki stare zdjął jej z nóg.



A cienie ich zawisły ponad progiem,

Na dalszą drogę już nie miały sił.

Tak piękne i tak smutne jakby bogiem,

Jakby człowiekiem każdy z cieni był.

Bułat Okudżawa

przekład Ziemowit Fedecki