[Był sobie skrzypek, Hercowicz...]

                                                            Marc Chagall, Skrzypek

Był sobie skrzypek, Hercowicz,

Co grał z pamięci jak z nut.

Z Schuberta on umiał zrobić —

No, brylant, no, istny cud.



Dzień w dzień, od świtu po wieczór,

Zgraną jak talia kart

Tę samą sonatę wieczną

Wciąż pieścił jak jaki skarb.



I co pan powiesz, Hercowicz? —

Za oknem ciemność i śnieg...

Dałbyś pan spokój, Sercowicz!

Takie jest życie, nie?...



Niech harmonijka-Cyganka,

Jak długo ściska mróz,

W ślad za Schubertem na sankach

Zawija kreskami płóz.



Nam z muzyką, tak bliską,

Niestraszny i nagły zgon.

A potem — z wieszaka zwisnąć

Jak płaszcz z oskubanych wron.



Dawno już, panie Sercowicz,

Wszystko skołował śnieg...

Dałbyś pan spokój, Scherzowicz,

Takie jest życie, nie?...

Osip Mandelsztam

przekład Wiktor Woroszylski