Serce ludzkie

Kto powie, co pierś ludzka mieści,

kiedy ta sama droga dłoń,

którą się lata w myślach pieści,

uderzy niespodzianie w skroń

i nie dba nawet, czy kroplami

krwi wydobytej się nie splami?



Kto pojmie, co się czuje w chwili,

gdy usta, których słowa wprzód

z rozkoszą w sercu-śmy rzeźbili,

by kiedy dojmie życia chłód,

ich ciepłem bronić się przed chłodem:

same w twarz nagle rzucą lodem...



Ach! Jeśli jest co nieskończonym,

to jest tęsknota — — to jest żal...

Ach! Jeśli bywa co szalonym,

to serce ludzkie: pośród fal

krwi własnej tonie, ból je w kleszcze

chwycił, a ono kocha jeszcze...

Kazimierz Przerwa-Tetmajer