Klęska

Dawniej mi się zdawało, żem z mroków chaosu

Wybiegł w świat — niepochwytny i wolny od losu.



Że najtrwalszy ze wszystkich przywidzeń i dziwot —

Sam o sobie śnię powieść — sam klecę mój żywot.



Że powoli, niechętnie i niepostrzeżenie

W złych snach mi się z dnia na dzień — ciuła przeznaczenie.



I że musi upłynąć bardzo dużo czasu,

Nim mrok pozna mnie w kwiatach lub stwierdzi sród lasu...



Dziś wiem, że w zło się trzeba, jak w szelest, zasłuchać —

Że je łatwiej wykrwawić, niźli udobruchać.



Mgła mi z ręki wróżyła... Pamiętam szept cienia...

Nim cios we mnie uderzył — wprzód zbrakło zbawienia.



A gdym wołał o pomoc — tak nagle się stało,

Jakbym najpierw miał ranę, a później — to ciało...



Bo między mną a klęską — żaden czas nie płynął —

I nie było tych godzin, gdym jeszcze nie zginął...

Bolesław Leśmian