Camille Claudel

Camille Claudel

Ach Camille Claudel

Camille Claudel wspaniała.

To ta Camille

Camille Claudel

Niezwykły talent miała.



Rzeźbiła ta

Camille Claudel

W kamieniu i w żelazie

Chociaż nie znają ludzie jej

Nie znają jej

Na razie.



Zadziwiające kształty głów

I dłoni

I postaci

Dlaczego ach

Camille Claudel

Swój wielki talent traci.



Dlaczego ach

Camille Claudel

Twój mistrz i nauczyciel

Nie uczy cię

Lecz lepić chce

Jak rzeźbę twoje życie.



Czy byłaś natarczywa zbyt

W miłości swej

Do niego

Czy nie chciał cię

Pokazać swym

Klientom i kolegom.



Już nie wiem ach

Camille Claudel

I nigdy się nie dowiem

Czy zranił cię

Po prostu ach

Okrutnym jakimś słowem



W jego muzeum

Ach Claudel

Jest dzisiaj twoja sala

Choć ty na zawsze

Chyba już

Uciekłaś ze szpitala.



Bo to był szpital

Ach, Claudel

Dla umysłowo chorych

Gdzie cię zamknęli 

W świetle dnia

I zaciągnęli story.



I choć rzeźbiłaś dalej wciąż

Camille Claudel

Na pewno

To nie był kamień

Ani brąz

Ani już nawet drewno.



To była ach

Camille Claudel

Camille Claudel choroba

Która się zwiedzającym ach

Najbardziej ach
Podoba.

Michał Zabłocki